Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Legionowie

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 232/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.1. USTALENIE FAKTÓW

1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.

S. M.

Czyn przypisany:

Sąd – w ramach postawionego zarzutu, bez wychodzenia poza granice oskarżenia – uznał oskarżonego S. M. za winnego tego, że w dniu 16 lutego 2025 roku na drodze publicznej w L. woj. (...) prowadził w ruchu lądowym pojazdem mechanicznym w postaci samochodu marki V. o numerze rejestracyjnym (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości przy wynikach badań: I – 1,48 mg/l; II – 1,46 mg/l; III – 1,017 mg/l; IV – 1,080 mg/l; V – 0,962 mg/l alkoholu w wdychanym powietrzu, będąc wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokiem Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 16 stycznia 2024 roku o sygn. akt II K 1200/23 i w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku z ww. skazaniem, nie stosując się jednocześnie do decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi z dnia 12.06.2024 r. nr (...) wydanej przez uprawniony organ – Starostę (...), tj. czynu wypełniającego znamiona przestępstwa stypizowanego w art. 178a § 1 i 4 k.k. w zb. z art. 180a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W dniu 16 lutego 2025 roku na drodze publicznej w L., woj. (...), w okolicach ulicy (...), doszło do zdarzenia drogowego pojazdów V. (...) oraz S. o numerach rejestracyjnych (...)., wskutek zjechania przez kierującego V. na przeciwległy pas ruchu, którym poruszał się kierowca S. – F. D.. Pojazd mechaniczny marki V. o ww. numerze rejestracyjnym prowadził wówczas – znajdując się w ruchu lądowym - S. M., który był w stanie nietrzeźwości o stężeniu I badanie – 1,48 mg/l; II badanie – 1,46 mg/l; III badanie – 1,017 mg/l; IV badanie – 1,080 mg/l; V badanie – 0,962 mg/l alkoholu w wdychanym powietrzu. Pojazd, którym poruszał się S. M. nie stanowił jego własności. Z F. D. w pojeździe marki S. znajdowali się członkowie jego rodziny: A. D. (żona), T. D. lat 10 (syn) i W. D. lat 5 (córka).

Notatka urzędowa, k. 1, 41;

Protokół badania stanu trzeźwości, k. 6, 8;

Świadectwo wzorcowania, k. 7, 9;

protokół oględzin z dokumentacja fotograficzną, k. 13-14, 67;

zeznania świadka K. Z., k. 15;

zeznania świadka M. D., k. 17;

zeznania świadka A. P., k. 19;

zeznania świadka F. D., k. 30-31;

wyjaśnienia oskarżonego S. M., k. 48-49, 51-52 i 131v.

S. M. był uprzednio prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokiem Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 16 stycznia 2024 roku o sygn. akt II K 1200/23. W tym wyroku – w związku ze skazaniem za czyn z art. 178a § 1 k.k. – skład orzekający w tamtym postępowaniu orzekł wobec S. M. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, zaliczając na jego poczet okres zatrzymania dokumentu od 26 listopada 2023 roku. Wskazywany wyrok uprawomocnił się 10 kwietnia 2024 roku, a orzeczony nim środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych obowiązuje do dnia 26 listopada 2026 roku.

Odpis wyroku nakazowego z dnia 16 stycznia 2024 roku o sygn. akt II K 1200/23 wraz z informacją o dacie prawomocności., k. 24;

Decyzja z 12 czerwca 2024 roku nr (...) wraz z potwierdzenie otrzymania jej odpisu przez S. M.., k. 25-27.

W dniu 12.06.2024 roku wydana została w stosunku do S. M. przez uprawniony organ – Starostę (...) decyzji nr (...) o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii B na okres 3 lat, liczony od dnia 26 listopada 2023 roku. S. M. odebrał przedmiotową decyzję 20 czerwca 2024 roku.

Decyzja z 12 czerwca 2024 roku nr (...) wraz z potwierdzenie otrzymania jej odpisu przez S. M.., k. 25-27.

S. M. ma 37 lat, jest żonaty, nie posiada dzieci, utrzymuje się z prac dorywczych jako pracownik fizyczny, uzyskując z tego sposobu zarobkowania około 5000 złotych. Nie choruje przewlekle, jego stan zdrowia jest dobry. Uprzednio dwukrotnie karany sądownie, w tym za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k.

Dane osobopoznawcze, k. 48, 51;

Notatka z notowań kryminalnych, k. 28;

Karta karna, k. 22-23.

S. M. był w tej sprawie zatrzymany w okresie od 16 lutego 2025 roku godz. 13:34 do 18 lutego 2025 roku godz. 11:10.

Protokół zatrzymania, k. 2.

Średnia wartość rynkowa samochodu, którym poruszał się w dniu 16 lutego 2025 roku, na drodze publicznej, w L., woj. (...), w okolicach ulicy (...) marki V. (...) wynosiła 8769 złotych.

Notatka urzędowa, k. 40.

1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

1.2. OCena DOWOdów

2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.

zeznania świadka K. Z.,

zeznania świadka M. D.,

zeznania świadka A. P.,

zeznania świadka F. D.,

Zeznania świadków: K. Z., M. D., A. P. i F. D. zostały uznane w całości za wiarygodne, spontaniczne, logiczne, nie zawierające wewnętrznych sprzeczności, a ponadto były koherentne z dokumentami zaliczonymi w poczet materiału dowodowego, wzajemnie się uzupełniały, umożliwiając spójną rekonstrukcje zdarzeń z 16 lutego 2025 roku, w której świadkowie ci uczestniczyli, choć w innych rolach.

1-5.

Notatka urzędowa,

Protokół badania stanu trzeźwości,

Świadectwo wzorcowania,

protokół oględzin z dokumentacja fotograficzną,

Notatka z notowań kryminalnych,

Protokół zatrzymania,

Karta karna,

Odpis wyroku nakazowego z dnia 16 stycznia 2024 roku o sygn. akt II K 1200/23 wraz z informacją o dacie prawomocności,

Decyzja z 12 czerwca 2024 roku nr (...) wraz z potwierdzenie otrzymania jej odpisu przez S. M.

Dokumenty urzędowe, sporządzone przez uprawnione organy, w przepisanej formie, w granicach posiadanych uprawnień oraz niekwestionowane przez strony pod względem autentyczności. Sąd nie powziął wątpliwości co do ich merytorycznej zawartości.

2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1,4.

wyjaśnienia oskarżonego S. M.

Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień w tej sprawie, dodając do protokołu przesłuchania w Prokuraturze po ww. oświadczeniu: „Chcę tylko powiedzieć, że zrobiłem głupotę, której żałuję. Przepraszam za to co zrobiłem” . Powyższe oświadczenie – zabezpieczone protokolarnie. Sąd traktuje jako wyrażenie skruchy, a nie wyjaśnienia oskarżonego z uwagi na jasne oświadczenia oskarżonego w zakresie swojego uprawnienia do odmowy składania wyjaśnień w sprawie na podstawie art. 175 k.p.k. Przez wzgląd na powyższe, dowód z wyjaśnień oskarżonego nie został uwzględniony przy rekonstrukcji faktów istotnych w sprawie, albowiem oskarżony o faktach tych nie wyjaśniał.

1.3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

1.

S. M.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Odpowiedzialności karnej za czyn zabroniony określony w art. 178a §1 k.k. podlega ten, kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym W przepisie art. 178a § 4 k.k. określono typ kwalifikowany występku opisanego w art. 178a § 1 k.k. Art. 178 a § 4 k.k. penalizuje zachowane polegające na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego przez sprawcę, który był wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, albo za przestępstwo z art. 173, 174, 177 lub z art. 355 § 2 k.k., popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, albo który dopuścił się tego czynu w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo. Przestępstwo przewidziane w art. 178a § 4 k.k. można popełnić tylko umyślnie w zamiarze bezpośrednim lub ewentualnym. Należy dodać, iż art. 178a § 4 k.k. chroni dobro prawne jakim jest bezpieczeństwo w komunikacji, jak również dobro wymiaru sprawiedliwości przejawiające się w obowiązku wykonywania wyroków sądowych. Ubocznym przedmiotem ochrony jest życie i zdrowie człowieka oraz mienie.

Jednoczenie, zgodnie z treścią art. 115 §16 pkt 2 k.k., stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość.

Natomiast, czyn zabroniony z art. 180a k.k. ma charakter powszechny. Jego znamiona zostają zrealizowane wówczas, gdy na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu, prowadzi pojazd mechaniczny osoba, co do której uprzednio wydano decyzję o cofnięciu uprawnień, przez to właśnie, iż nie stosuje się do treści tej decyzji.

Mając na względzie powyższe normy prawne, jak również poczynione w sprawie ustalenia, w szczególności wynikające z wiarygodnych zeznań świadków, protokołów oględzin, dokumentacji zdjęciowej, które to dowody wzajemnie się uzupełniają, tworząc jednolity obraz stanu faktycznego, a także fakt przyznania się do popełnienia zarzucanego czynu S. M., Sąd uznał, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa z art. 178a § 1 i §4 k.k. w zb. z art. 180a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Jak wynika bowiem z przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego oskarżony w dniu 16 lutego 2025 roku, na drodze publicznej w L., woj. (...), prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny w postaci samochodu marki V. o numerze rejestracyjnym (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości przy wynikach badań: I – 1,48 mg/l; II – 1,46 mg/l; III – 1,017 mg/l; IV – 1,080 mg/l; V – 0,962 mg/l alkoholu w wdychanym powietrzu, będąc wcześniej prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokiem Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 16 stycznia 2024 roku o sygn. akt II K 1200/23 i w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku z ww. skazaniem, nie stosując się nadto do decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi z dnia 12.06.2024 r. nr (...) wydanej przez uprawniony organ – Starostę (...), którą oskarżony odebrał osobiście (na co wskazuje k. 27 akt sprawy).

Wina oskarżonego - który jest osobą dorosłą, a nadto był już uprzednio karany za przestępstwo podobne i jest w pełni poczytalny, nie budzi wątpliwości. S. M. wiedział, iż po spożyciu alkoholu będzie znajdował się w stanie nietrzeźwości, a będąc uprzednio karanym za kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości, doskonale zdawał sobie sprawę z niedopuszczalności i karalności takiego zachowania. Na skutek wadliwego procesu decyzyjnego, oskarżony zatem umyślnie naruszył normy prawne, przy braku jakichkolwiek okoliczności usprawiedliwiających lub wyłączających przypisanie mu winy. Uprzednia karalność oskarżonego za kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości, uzasadnia określenie stopnia jego winy jako znaczny. W świetle okoliczności wyznaczających stopień społecznej szkodliwości czynu określonych w art. 115 §2 k.k., uznać należy, iż w odniesieniu do czynu oskarżonego stopień ten jest wysoki. Stężenie alkoholu w organizmie oskarżonego w dniu 16 lutego 2025 roku wynosiło bowiem według niekwestionowanych pomiarów I – 1,48 mg/l; II – 1,46 mg/l; III – 1,017 mg/l; IV – 1,080 mg/l; V – 0,962 mg/l alkoholu w wdychanym powietrzu. Swoim zachowaniem oskarżony nie tylko stwarzał realne zagrożenie dla życia i zdrowia uczestników ruchu drogowego (powodując kolizję drogową tego dnia, na co również wskazują zeznania świadków), ale również dał wyraz lekceważącego podejścia do orzeczonego wobec niego przez sąd środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, a tym samym wymiaru sprawiedliwości i decyzji organu administracyjnego. Bez wątpienia oskarżony swoim zachowaniem, tj. prowadzeniem pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, na drodze publicznym, znajdując się w stanie nietrzeźwości, będąc wcześniej prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości oraz nie stosując się do zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonych wyrokiem Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 16 stycznia 2024 roku o sygn. akt II K 1200/23 wypełnił ustawowe znamiona przestępstwa z art. 178a § 1 i § 4 k.k. Okres obowiązywania zakazu Sąd ustalił w oparciu o treść prawomocnego wyroku ww. sądu ze sprawy II K 1200/23, z którego to wynika, że ów środek karny zastosowano na okres 3 lat przy czym sąd rozpoznający poprzednią sprawę oskarżonego o prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości zaliczył na jego poczet okres zatrzymania prawa jazdy w sprawie, co nastąpiło w dniu 26 listopada 2023 roku, a tym samym przedmiotowy zakaz obowiązuje oskarżonego do 26 listopada 2026 roku, co potwierdza również decyzja starosty o cofnięciu uprawnień, wskazująca tożsamy okres czasu jako ten, na który ów organ cofa uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B S. M.. Regułą jest, iż okres wykonywania środka karnego rozpoczyna bieg w dacie uprawomocnienia się orzeczenia, jednak na skutek regulacji art. 63 § 4 k.k., która miała zastosowanie w tej sprawie, może on (tu uległ) modyfikacji (w opisany powyżej sposób).

Jednocześnie oskarżony, działając w sposób opisany powyżej (jak w zarzucie), mając zupełną świadomość, iż posiada decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B, swoim zachowaniem w dniu 16 luty 2025 roku, wypełnił także znamiona występku stypizowanego w art. 180a k.k. Jego wina w tym zakresie również jest niewątpliwa, pomimo wiedzy o przedmiocie tej decyzji – jej treści i wynikającym z niej faktu cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami określonej kategorii, oskarżony w dniu 16 lutego 2025 roku , podejmując świadomą decyzję, na drodze publicznej, prowadził tej kategorii pojazd. Jako dorosły mężczyzna, w dobrym zdrowiu psychicznym, a więc mający pełną możliwość rozpoznania znaczenia przedsiębranego czynu i postąpienia zgodnie z prawem, a nadto znający treść wydanej wobec niego decyzji o cofnięciu mu uprawnień, zdecydował się nonszalancko postąpić wbrew tej decyzji bez jakiejkolwiek okoliczności usprawiedliwiającej, tj. atypowej sytuacji motywacyjnej, wobec czego Sad nie stwierdził w sprawie okoliczności ujmujących (umniejszających) przypisany stopień winy lub ją wyłączających. Stopień społecznej szkodliwości jest znaczny, zważywszy na rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków jako kierowcy i zagrożeniu dóbr wysokiej rangi, bo oprócz wymiaru sprawiedliwości dobrami, w które godził S. M. było: bezpieczeństwo w ruchu drogowym oraz zdrowie uczestników tego ruchu.

Reasumując, oskarżony jest osobą dorosłą, nie zachodzą jakiekolwiek wątpliwości co do jego poczytalności, wobec czego w czasie czynu mógł w pełni rozpoznać jego znaczenie i pokierować swoim postępowaniem. Tymczasem swoim postępowaniem wykazał ponownie (w krótkim odstępie czasowym) lekceważący stosunek do wymiaru sprawiedliwości i obowiązujących norm prawnych. Poza tym zupełnie zignorował decyzję organu administracji publicznej. Inkryminowane zachowanie było zatem działaniem umyślnym, podjętym z zamiarem bezpośrednim z wysokim stopniem winy, o znacznej społecznej szkodliwości.

Kierując się treścią art. 11 § 2 k.k., zgodnie z którym: „ jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów”, Sąd za Prokuratorem zakwalifikował czyn przypisany oskarżonemu z art. 178a § 1 i 4 k.k. w zb. z art. 180a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., uzupełniając jego opis poprzez wskazanie, że oskarżony dopuścił się przestępstwa kierowania pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości w ruchu lądowym również w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonego na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 16 stycznia 2024 roku o sygn. akt II K 1200/23.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5.  Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4.  KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

S. M.

1.

1.

Zgodnie z art. 53 § 1 k.k. Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych w ustawie, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu, okoliczności obciążające i okoliczności łagodzące, cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego. Dolegliwość kary nie może przekraczać stopnia winy. Po myśli § 2 ww. normy wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, zwłaszcza w razie popełnienia przestępstwa na szkodę osoby nieporadnej ze względu na wiek lub stan zdrowia, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego.

Za czyn z art. 178a § 4 k.k. ustawa przewiduje karę pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5, a za czyn z art. 180a k.k. karę grzywny, karę ograniczenia wolności oraz pozbawienia wolności do lat 2.

Zgodnie natomiast z art. 11 § 3 k.k. w wypadku gdy czyn oskarżonego wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej sąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu innych środków przewidzianych w ustawie na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.

Poza tym – wobec treści art. 37a § 2 k.k. – Sąd nie mógł wymierzyć oskarżonemu innej rodzajowo kary za przestępstwo z art. 178a § 4 k.k. Jednocześnie zauważyć należy, że wobec sprawcy czynu z art. 178a § 4 k.k. dopuszczalne jest warunkowe zawieszenie wykonania kary w szczególnie uzasadnionych wypadkach. W realiach rozpoznawanej sprawy Sąd nie dopatrzył się szczególnych względów istniejących po stronie oskarżonego, które uzasadniałyby zastosowanie wobec niego wspomnianego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary. Oskarżony jest bowiem bezdzietnym kawalerem, nie posiada nikogo na swoim utrzymaniu, podejmował się pracy dorywczej, a przy tym jest osobą zdrową, wobec czego, zważywszy na jego niepoprawność oraz uprzednią karalność, brak jest przesłanek do zastosowania wobec niego warunkowego zawieszenia wykonania kary. Swoim postępowaniem nie daje gwarancji poszanowania norm prawnych, skoro w stosunkowo krótkim okresie czasu popełnia tożsame rodzajowo przestępstwo. Na marginesie tylko słusznym jest zauważyć, iż wymiar orzeczonej względem oskarżonego kary pozbawienia wolności pozwala na ewentualne złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na odbywania tejże kary w systemie dozoru elektronicznego.

Kierując się powyższymi dyrektywami wymiaru kary za przestępstwo i uznając oskarżonego za winnego popełnienia czynu stanowiącego przestępstwo z art. 178a § 1 i § 4 kk w zb. z art. 180a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., Sąd na mocy art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. skazał go na karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności (w wyroku sąd wskazał jako podstawę skazania i wymiary kary 178a § 4 kk w zb. z art. 180a k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k., doszło w tym zakresie do błędu pisarskiego przy redakcji orzeczenia z wykorzystaniem metody kopiuj-wklej w tym przypadku skopiowano zapis przyjętej kwalifikacji prawnej czynu do podstawy skazania i choć zmodyfikowano go w pewnym zakresie, bo usunięto §1 przy art. 178a oraz zmieniono § 2 na § 3 przy art. 11 k.k. – prawidłowo to nie wyeliminowano z podstawy skazania zapisu „w zb. z art. 180a k.k.”, pozostawionego błędnie, co jednak nie może być skorygowane na podstawie art. 105 k.p.k.), uwzględniając ustalony stopień społecznej szkodliwości czynu , okoliczności obciążające i okoliczności łagodzące, cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego, jak również aby jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy.

Jako okoliczności łagodzące Sąd uznał przyznanie się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu, jak również wyrażenie przez niego umiarkowanej skruchy. Natomiast jako okoliczności obciążające Sąd potraktował dotychczasową karalność oskarżonego, w tym uprzednie skazanie go przez sąd za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości, co wskazuje, że popełniony przez niego czyn nie miał w jego życiu charakteru incydentalnego czy przypadkowego. Pomimo nałożonej na niego uprzednio kary i orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych oskarżony nie miał on żadnych zachamowań przed ponownym popełnieniem tożsamego rodzajowo przestępstwa w czasie obowiązywania zakazu. Poza tym swoim zachowaniem wypełnił również znamiona innego występku tj. określonego w art. 180a k.k., nie stosując się do decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania. Tym samym wypełnił ustawowe znamiona dwóch czynów zabronionych. Ponowne powadzenie przez oskarżonego pojazdu w stanie nietrzeźwości świadczy - w ocenie Sądu - o jego bezkrytycznym podejściu do spożywania alkoholu i nierespektowaniu elementarnej zasady ruchu drogowego - zasady trzeźwości, jak również ignorowaniu wydanego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych i lekceważeniu decyzji organu administracji państwowej. Również jako okoliczności obciążające Sąd poczytał znaczną zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, prawie czterokrotnie przekraczającą prawnie dopuszczalne normy, która wyraźnie zaburzyła zdolności percepcyjne i motoryczne oskarżonego (skoro zjechał na przeciwległy pas ruchu i zderzył się czołowo z pojazdem marki S., którym podróżował F. D. z rodziną).

Swoim bezkrytycznym zachowaniem oskarżony godził w wymiar sprawiedliwości, prawidłowe funkcjonowanie organów państwa, a także w bezpieczeństwo w ruchu drogowym, skoro po pierwsze poprzez naruszone orzeczenia sądu jak i cofnięcie uprawnień został uznany za osobę nie dającą gwarancji bezpiecznego poruszania się po drogach i której konieczna jest eliminacja z ruchu drogowego co z istoty stanowi swoisty środek zabezpieczający dla uczestników tego ruchu, a po drugie w dniu 16 luty 2025 roku kiedy to postąpił sprzecznie z orzeczeniem sądu oraz decyzją organu administracyjnego de facto stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w rozumieniu kodeksu wykroczeń.

Zdaniem Sądu wymierzona kara nie może zostać oceniona jako rażąco surowa, bacząc na stopień winy oskarżonego i społecznej szkodliwości popełnionego czynu. Zdaniem Sądu tylko tak ukształtowana represja karna spełni cele prewencyjne w stosunku do oskarżonego, uzmysławiając mu naganność jego postępowania oraz pozwoli na zapobieżenie ponownemu powrotowi do przestępstwa, a jednocześnie wdroży go do przestrzegania obowiązującego porządku prawnego. Będzie ona czynić zadość prewencji ogólnej, unaoczniając społeczeństwu, iż działanie sprzeczne z prawem spotykają się z natychmiastową reakcją organów wymiaru sprawiedliwości, ukazując w ten sposób konieczność przestrzegania norm prawnych i nieopłacalność ich łamania. Bacząc na to, iż za czyn z art. 178a § 4 k.k. Sąd miarkuje karę pozbawienia wolności w granicach od 3 miesięcy do 5 lat oraz uwzględniając fakt, iż oskarżonym swoim zachowaniem dopuścił się innego występku tj. przestępstwa stypizowanego w art. 180a k.k. (a więc naruszył dwie normy prawne), zasadnie jest stwierdzić, że wymierzoną oskarżonemu kara oscyluje w granicach kary minimalnej jaką za przypisany czyn Sąd mógł wymierzyć w tej sprawie, a zatem nie sposób w tym zakresie wnioskować o nadmierności zastosowanej represji, gdyż jej surowość nie przekracza stopnia winy.

W ocenie Sądu postawa oskarżonego świadczy o rażącym lekceważeniu podstawowych zasad obowiązujących w ruchu drogowym oraz w życiu jako członek danej społeczności, dlatego też musiała spotkać się z jednoznaczną i zdecydowaną reakcją wymiaru sprawiedliwości, a za taką należy uznać wymierzoną karę 5 miesięcy pozbawienia wolności.

2.

1.

Sąd orzekł wobec oskarżonego S. M. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio, ponieważ jest to obligatoryjny środek karny (nie uznaniowy) w przypadku popełnienia przestępstwa z art. 178a § 4 k.k. wynikający z art. 42 § 3 k.k.

Orzeczony środek karny wyeliminuje oskarżonego z kręgu kierowców stwarzających zagrożenie nie tylko dla siebie, ale również dla bezpieczeństwa innych jego uczestników i choć jego orzeczenie jest dolegliwe, to zdaniem Sądu stanowi odpowiednią reakcję karną na naganne działanie podjęte przez oskarżonego. Zauważyć należy bowiem, że S. M. mimo uprzednio orzeczonego zakazu i znajomości decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania nadal nie ma żadnych oporów przed kierowaniem pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości (i to znacznym). Przedmiotowy zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych spełni nie tylko funkcje penalne, ale przede wszystkim wychowawcze wobec oskarżonego, uświadamiając mu konieczność respektowania zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym i nieopłacalność ich łamania. Zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych ma służyć urealnieniu dolegliwości wobec oskarżonego, a jednocześnie „odstraszyć” ogół społeczeństwa od postępowania w analogiczny jak oskarżony sposób.

3.

1.

Sąd orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 10000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Orzeczenie niniejszego świadczenia pieniężnego było obligatoryjne w związku ze skazaniem za czyn z art. 178a § 4 k.k. na podstawie art. 43a § 3 k.k. (sąd omyłkowo powołał §2 ww. przepisu w treści wyroku), zaś wymierzona kwota, której wysokość jest równa minimalnej możliwej do orzeczenia, znajduje swoje uzasadnienie w sytuacji majątkowej oskarżonego. Orzeczone świadczenie pieniężne jako dodatkowa, realna dolegliwość finansowa dla sprawcy, spełni wychowawczą rolę w kształtowaniu świadomości prawnej S. M. i ogółu obywateli. Reasumując:

- obligatoryjny środek karny w przypadku skazania za czyn z art. 178a § 4 k.k. w najniższej przewidzianej wysokości, przy uwzględnieniu możliwości płatniczych oskarżonego,

- ma na celu wzmocnienie wychowawczego charakteru wymierzonej oskarżonemu kary.

4.

1.

Sąd na podstawie art. 178a § 5 k.k. w zw. z art. 44b § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego S. M. przepadek prowadzonego przez niego pojazdu w kwocie 8769 złotych, bowiem pojazd, którym poruszał się oskarżony w dniu 16 lutego 2025 roku nie stanowił jego własności. Z uwagi na popełnienie przez oskarżonego przestępstwa stypizowanego w art. 178a § 4 k.k. orzeczenie powyższego przepadku było obligatoryjne. Sąd określił kwotę przepadku przyjmując średnią wartość rynkową pojazdu wskazaną w oparciu o poczynione w tym zakresie ustalenia funkcjonariuszy Policji, których oskarżony nie podważał oraz które nie wzbudziły zastrzeżeń czy wątpliwości Sądu.

Środek ten, poprzez swoją realną dolegliwość, dodatkowo uświadomi oskarżonemu nieopłacalność łamania przepisów prawa, a społeczeństwu uzmysłowi zakres odpowiedzialności karnej i prawne konsekwencje tego typu przestępnego działania.

5.  1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

S. M.

5.

1.

Zgodnie z regulacją art. 63 § 1 i 5 k.k. Sąd zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej w punkcie pierwszym wyroku kary pozbawienia wolności okres zatrzymania w sprawie trwający od 16 lutego 2025 roku godz. 13:34 do 18 lutego 2025 roku godz. 11:10, co właściwie udokumentowano protokołem zatrzymania na k. 2.

1.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.

Zgodnie z art. 627 k.p.k. zasadą w procesie karnym jest ponoszenie jego kosztów przez oskarżonego w razie skazania. Oskarżony osiąga stały dochód, aktualnie nie ma nikogo na utrzymaniu i nie jest osobą w wieku produkcyjnym o dobrym stanie zdrowia, dlatego Sąd co do zasady nie stwierdzi okoliczności uzasadniających odstąpienie od tej reguły i dlatego w oparciu o art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego S. M. na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów sądowych w części tj. w wysokości 190 złotych, na którą składało się 120 złotych tytułem opłaty – ustalone w oparciu o art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca o opłatach w sprawach karnych, 40 złotych tytułem ryczałtu za doręczenia wezwań i innych pism za postępowanie przygotowawcze oraz sądowe, ustalone na podstawie § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym, 30 złotych za wydanie informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego, ustalone na podstawie § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 czerwca 2014 roku w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego, zaś na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił go od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych powstałych w związku z udziałem tłumaczy i biegłych kierując się względami słuszności w zakresie kosztów tłumaczenia oraz bacząc na fakt orzeczenia kary pozbawienia wolności, która niewątpliwie zmieni dotychczasowy sposób życia i zarobkowania oskarżonego.

1.8. POdpis