Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Legionowie

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 594/24

Uzasadnienie dotyczy całości wyroku.

1.1. USTALENIE FAKTÓW

1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.

G. S. (1)

Czyn przypisany:

18 listopada 2023 roku w S. prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny marki O. (...) o numerze rej. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości, gdzie zawartość alkoholu w jego organizmie prowadziła do stężenia co najmniej 2,5 promila, tj. czyn z art. 178a § 1 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

18 listopada 2023 roku około godz. 16:20 G. S. (1) prowadził w ruchu lądowym swój samochód marki O. (...) o numerze rej. (...) i przejeżdżał przez S.. Był w stanie nietrzeźwości, zawartość alkoholu w jego organizmie prowadziła do stężenia co najmniej 2,5 promila.

O godz. 16:21 G. S. (1) wjechał na parking sklepu (...) przy ul. (...) w S.. Miał trudności z zaparkowaniem pojazdu, zatrzymał go w połowie na trawniku. Próbował manewrować pojazdem, ale nie wyjechał z miejsca, w którym się zatrzymał. O godz. 16:23 z trudnością wysiadł z samochodu, chwiejnym krokiem przeszedł kawałek po parkingu i wrócił do samochodu. O godz. 16:25 włączył światła pojazdu, ponownie z niego wyszedł i poszedł w kierunku sklepu, chwiejnym krokiem. Od godz. 16:50 przez 15 minut reflektory w jego samochodzie wielokrotnie zapalały się, otworzył się bagażnik. G. S. (1) wszedł do sklepu (...), minął M. L. (1), który wychodził ze sklepu. Zwrócił uwagę na G. S. (1), ponieważ ten zataczał się, czuć było od niego alkohol. M. L. (1) pakował zakupy do samochodu a G. S. (1) wrócił do pojazdu o godz. 17:05, szedł chwiejnym krokiem, zamknął bagażnik, obszedł pojazd, oparł się na nim z prawej strony. M. L. (1) zawiadomił policję, obserwował zachowanie G. S. (1) do przyjazdu policji. O godz. 17:10 G. S. (1) stał przy samochodzie z rękami opartymi o dach, z głową w dół. Przez kilka następnych minut G. S. (1) obchodził auto, opierał się o nie, bezskutecznie próbował otworzyć drzwi samochodu, uderzał w nie. Przyglądał mu się jeszcze ochroniarz sklepu (...), który wyszedł ze sklepu i zadzwonił po policję, podejrzewając, że nietrzeźwy mężczyzna próbuje odjechać samochodem. O godz. 17:14 G. S. (1) próbował otworzyć drzwi pojazdu, poszedł w kierunku sklepu. O godz. 17:15 stał przed sklepem. O godz. 17:16 wrócił do auta i próbował do niego wejść przez kilkanaście minut, uderzał rękoma o dach pojazdu. O godz. 17:23-17:25 G. S. (1) rozmawiał z nieustalonym mężczyzną. O godz. 17:27 przewrócił się na plecy i leżał za samochodem na ośnieżonym trawniku około 3 minuty, po czym wstał i ponownie przewrócił się. O godz. 17:39 G. S. (1) wsiadł do samochodu na miejsce pasażera z przodu. O godz. 17:43 na parking wjechał radiowóz policji z KP J.. Funkcjonariusz policji S. W. (1) podszedł do samochodu G. S. (1), trudno było mu się z nim porozumieć, miał bełkotliwą mowę, wyczuwalna była od niego woń alkoholu. S. W. (1) zostawił G. S. (1) w samochodzie i oczekiwał na przyjazd funkcjonariuszy z (...) w L., którzy przyjechali dopiero o godz. 18:54. Wcześniej o godz. 17:56 S. W. (1) ponowie podszedł do G. S. (1), rozmawiali przez trzy minuty, po czym policjant odszedł do radiowozu. Następnie podszedł do niego o godz. 18:06, podał coś G. S. (1) co podniósł z ziemi. O godz. 19:26 G. S. (1) wszedł do radiowozu, który odjechał z parkingu spod sklepu (...).

O godz. 19:41 G. S. (1) miał 1,19 mg/l, o godz. 19:45 miał 1,04 mg/l, o godz. 20:20 miał 1,11 mg/l, o godz. 21:18 miał 1,10 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.

G. S. (1) został zwolniony z zatrzymania o godz. 21:30, z komisariatu odebrała go siostra R. M. (1) i zawiozła do swojego domu. Wyrzuciła z samochodu brata jedną butelkę pełną alkoholu.

Pismami z 20 i 27 listopada 2023 r. zastępca komendanta KP w J. zwrócił się do Sklepu (...) w S. o zabezpieczenie i przekazanie do KP J. nagrania z kamer monitoringu z 18 listopada 2023 r. w godz. od 17:00 do 19:30 i od 13:00 do 17:10. Pismem z 30 listopada 2023 r. (...) S.A. poinformował, że nagranie z kamer monitoringu z 18 listopada 2023 r. zostanie udostępnione Policji poprzez zgranie na nośnik zewnętrzny, który policjant przyniesie do sklepu, po uprzednim odblokowaniu możliwości przekopiowania przez operatora monitoringu. 14 grudnia 2023 r. sierż.szt. A. B. (1) z KP J. dokonał zabezpieczenia nagrania z kamery monitoringu z 18 listopada 2023 r. przy sklepie (...) w S.. Dostęp do pliku z nagraniami został mu udzielony zdalnie przez informatyka sklepu. Nie oglądał nagrania na miejscu, tylko skopiował je na prywatny nośnik danych. Następnie nagranie przekopiował na płytę DVD i dołączył do akt sprawy.

G. S. (1) ma 50 lat, ma wykształcenie wyższe, pracował w służbie cywilnej, jest na emeryturze, z czego osiąga dochód 7000 zł miesięcznie, jest żonaty, ma na utrzymaniu żonę i córkę, nie leczył się w poradni zdrowia psychicznego ani odwykowo, nie był karany. G. S. (1) ma nadciśnienie tętnicze, rozpoznano u niego przemijające zaburzenia krążenia mózgowego pod postacią wycofującego się oczopląsu podczas patrzenia w prawo, przyjmuje leki, które nie wpływają lub nieistotnie wpływają na zdolność do kierowania pojazdami, nie zawierają w swoim składzie alkoholu etylowego, a metabolizm tych leków nie prowadzi do powstania etanolu. Leki te nie mają wpływu na poziom alkoholu etylowego w organizmie i jego metabolizm w organizmie. 18 listopada 2023 r. nie występowały u oskarżonego objawy zaburzeń ze strony błędnika, objawy uszkodzenia błędnika z przyczyn chorobowych. Zaburzenia równowagi, które G. S. (1) miał 18 listopada 2023 r. po godz. 16:23 nie były związane z uszkodzeniem i chorobą ostrą błędnika typu neuronitis vestibularis, a więc ostrego wirusowego zapalenia neuronu przedsionkowego, czyli nie manifestowały chorobowych objawów zapalenia błędnika w części przedsionkowej.

Notatka urzędowa;

Protokół zatrzymania;

Protokół badania stanu trzeźwości i świadectwo wzorcowania;

Zeznania świadka M. P.;

Zeznania świadka M. L.;

Zeznania świadka R. M.;

Zeznania świadka S. W.;

Zeznania świadka A. B.;

Pisma KP w J.;

(...) S.A.;

Notatka urzędowa;

Nagrania na płycie;

Protokół odtworzenia utrwalonego zapisu;

Opinia biegłego z zakresu toksykologii alkoholu i trucizn lotnych;

Opinia uzupełniająca biegłego z zakresu toksykologii alkoholu i trucizn lotnych;

Opinia biegłego z zakresu otolaryngologii;

Dokumentacja medyczna;

Wyjaśnienia oskarżonego w części;

Karta karna;

Dane osobopoznawcze

1;

2;

5-6;

8, 125-125v.;

11, 153-153v.;

152-153;

165-165v.;

165v.-166;

15-16;

20;

25;

26;

27-44;

58-63;

140-147;

167;

102;

124v.-125, 153;

47, 119;

1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.

G. S. (1)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

G. S. (1) nie prowadził 18 listopada 2023 r. pojazdu O. (...) o nr rej. (...) w stanie nietrzeźwości. Alkohol zaczął pić po tym jak zatrzymał pojazd na parkingu przed sklepem w S. i wypił jedną butelkę whisky o poj. 0,7 l.

Wyjaśnienia oskarżonego w części

124v.-125, 153.

1.2. OCena DOWOdów

2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Zeznania świadka M. P.;

Zeznania świadka M. L.;

Zeznania świadka R. M.;

Zeznania świadka S. W.;

Zeznania świadka A. B.;

Notatka urzędowa;

Protokół zatrzymania;

Protokół badania stanu trzeźwości i świadectwo wzorcowania;

Pisma KP w J.;

(...) S.A.;

Notatka urzędowa;

Nagrania na płycie;

Protokół odtworzenia utrwalonego zapisu;

Opinia biegłego z zakresu toksykologii alkoholu i trucizn lotnych;

Opinia uzupełniająca biegłego z zakresu toksykologii alkoholu i trucizn lotnych;

Opinia biegłego z zakresu otolaryngologii;

Wyjaśnienia oskarżonego w części;

Pisma KP w J.;

(...) S.A.;

Notatka urzędowa;

Dokumentacja medyczna;

Karta karna

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego jedynie w części, w której przyznał, że prowadził samochód 18 listopada 2023 r. w S. i był na parkingu przed sklepem (...). W tym zakresie zgodne są one z nagraniami z kamer monitoringu, zeznaniami wszystkich świadków, protokołem zatrzymania go. W pozostałym zakresie wyjaśnienia oskarżonego nie są wiarygodne, o czym w dalszej części uzasadnienia.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadków M. P. i M. L., przede wszystkim dlatego, że były konsekwentne, zbieżne i zgodne z treścią nagrania z kamer monitoringu obrazującego zachowanie oskarżonego 18 listopada 2023 r. przed sklepem (...) w S..

Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadka R. M., pomimo tego, że w części są one sprzeczne z wyjaśnieniami oskarżonego G. S.. Jednakże logiczne i przekonujące jest wyjaśnienie, że to świadek lepiej zapamiętała, że znalazła jedną pełną butelkę alkoholu w samochodzie oskarżonego, skoro oskarżony był pod dużym wpływem alkoholu i nie pamięta przebiegu zdarzenia. Fakt, że świadek znalazła jedną pełną butelkę alkoholu w samochodzie oskarżonego po jego zatrzymaniu wzmacnia ustalenie, że oskarżony nie spożywał alkoholu po tym jak wjechał na parking przed sklepem (...). Nie znalazła bowiem pustej butelki po alkoholu a przeszukiwała pojazd, ponieważ szukała telefonu brata. Na nagraniach z kamery monitoringu widać zaś, że oskarżony wychodził z samochodu bez butelki.

Sąd poczynił podstawą ustaleń faktycznych wiarygodne zeznania świadków S. W. i A. B., funkcjonariuszy policji. Ich zeznania zgodne są z treścią protokołu zatrzymania oskarżonego, protokołu badania stanu trzeźwości, protokołem odtworzenia nagrania, pismami w sprawie monitoringu.

Sąd dał wiarę dokumentom w postaci protokołów czynności procesowych, świadectwa wzorcowania, karty karnej, dokumentacji medycznej, ponieważ zostały sporządzone przez uprawnione osoby, w przepisanej formie, ich pochodzenie i treść nie budzą wątpliwości.

Notatki urzędowe, pisma stanowią wyłącznie dowód ich treści, nie zastępują treści zeznań, wyjaśnień.

W ocenie Sądu wiarygodnym dowodem są nagrania z kamery monitoringu uzyskane ze sklepu (...) w S.. Są to nagrania 1 minutowe, obrazujące zachowanie oskarżonego od momentu wjazdu na parking przez sklepem do momentu wyjazdu z parkingu w radiowozie (...) L.. Sama treść nagrań nie budzi wątpliwości, nie ma śladów przerobienia, jakiejkolwiek ingerencji. Jest zbieżna z zeznaniami świadków, niesprzeczna z wyjaśnieniami oskarżonego, w części uznanej za wiarygodne. Obrońca kwestionował pochodzenie tego dowodu, legalność jego uzyskania i wnosił o oddalenie dowodu. W ocenie Sądu stanowisko obrońcy jest niezasadne, a dowód w postaci nagrań z kamery monitoringu został uzyskany legalnie. Zgodnie bowiem z treścią art. 217 § 1 i 2 k.p.k. rzeczy mogące stanowić dowód w sprawie (…) należy wydać na żądanie sądu lub prokuratora, a w wypadkach niecierpiących zwłoki - także na żądanie Policji lub innego uprawnionego organu. Osobę mającą rzecz podlegającą wydaniu wzywa się do wydania jej dobrowolnie. Zgodnie z art. 217 § 3 k.p.k. w razie zatrzymania rzeczy stosuje się odpowiednio przepis art. 228 k.p.k. Protokołu można nie sporządzać, jeżeli rzecz załącza się do akt sprawy. Zgodnie z art. 217 § 4 k.p.k. jeżeli wydania żąda Policja albo inny uprawniony organ działający we własnym zakresie, osoba, która rzecz wyda, ma prawo niezwłocznie złożyć wniosek o sporządzenie i doręczenie jej postanowienia sądu lub prokuratora o zatwierdzeniu zatrzymania, o czym należy ją pouczyć. Doręczenie powinno nastąpić w terminie 14 dni od zatrzymania rzeczy. Zgodnie z art. 217 § 5 k.p.k. w razie odmowy dobrowolnego wydania rzeczy można przeprowadzić jej odebranie. Przepisy art. 220 § 3 i art. 229 stosuje się odpowiednio.

Powyższe przepisy stosuje się odpowiednio do dysponenta i użytkownika urządzenia zawierającego dane informatyczne lub systemu informatycznego, w zakresie danych przechowywanych w tym urządzeniu lub systemie albo na nośniku znajdującym się w jego dyspozycji lub użytkowaniu, w tym korespondencji przesyłanej pocztą elektroniczną (art. 236a k.p.k.)

Z przywołanych przepisów wynika zatem, że w toku dochodzenia naruszono przepisy postępowania, gdyż nie wydano postanowienia w przedmiocie zatrzymania rzeczy, jednakże naruszenie to nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ nie dyskwalifikuje legalności uzyskania tego dowodu. Uprawniony funkcjonariusz policji wezwał bowiem dysponenta nagrań do wydania ich dobrowolnie i otrzymał odpowiedź, że zostaną mu udostępnione na miejscu, w sklepie, gdy przyjdzie z własnym nośnikiem danych. Nie było potrzeby sporządzania protokołu tej czynności zgodnie z treścią art. 217 § 3 k.p.k., ponieważ nagrania załączone są do akt sprawy. Osoba, która wydała rzecz nie złożyła wniosku o sporządzenie i doręczenie jej postanowienia sądu lub prokuratora o zatwierdzeniu zatrzymania. Funkcjonariusz policji A. B. opisał na rozprawie szczegółowo w jaki sposób skopiował nagrania udostępnione mu zdalnie przez informatyka sklepu. W tym miejscu wyjaśnić należy, że dla uznania, że dowód jest niedopuszczalny (art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k.) należałoby wykazać, że jest niezgodny z materiałem źródłowym. W tej sprawie nie ma wątpliwości co obrazują nagrania z kamer monitoringu, oskarżony nie kwestionował tego, że to jego zachowanie jest ujawnione na nagraniach. Nie ma również podstaw do powzięcia wątpliwości co do ewentualnej ingerencji w treść nagrań, ich kolejność, kompletność, oznaczenie. Fakt, że funkcjonariusz policji skopiował nagrania na prywatny nośnik danych nie eliminuje tego dowodu na podstawie art. 168a k.p.k. W ocenie Sądu poza tym, że nie wydano postanowienia o zatrzymaniu rzeczy brak innych uchybień mogących mieć wpływ na merytoryczny aspekt dowodu z nagrań i protokołu odtworzenia tych nagrań. Co do zasady fakt, że dowód został uzyskany z naruszeniem przepisów procedury nie powoduje, że nie może zostać dopuszczony w sprawie. Jeśli został uzyskany przez funkcjonariusza publicznego to art. 168a k.p.k. ma zastosowanie tylko do sytuacji, gdy został uzyskany w związku z pełnieniem przez funkcjonariusza publicznego obowiązków służbowych, w wyniku: zabójstwa, umyślnego spowodowania uszczerbku na zdrowiu lub pozbawienia wolności. Taka okoliczność oczywiście nie zachodzi w niniejszej sprawie. Sąd podziela pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w wyroku z 3 listopada 2021 r. w sprawie III KK 373/20, że decyzja o uznaniu dowodu za niedopuszczalny (art. 170 § 1 pkt 1 w zw. z art. 168a k.p.k.), z uwagi na uzyskanie go z naruszeniem prawa, musi być rezultatem skrupulatnego ważenia pozostających w konflikcie wartości, jakimi są: z jednej strony prawda materialna oraz potrzeba urzeczywistnienia zasady trafnej reakcji karnej (art. 2 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.k.), a z drugiej strony konieczność przestrzegania konstytucyjnej zasady legalizmu, a więc wymogu działania organów procesowych na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) oraz pozostałych reguł rzetelnego procesu, co jest niezbędne do osiągnięcia stanu sprawiedliwości proceduralnej. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd Najwyższy trafnie zaaprobował pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy USA, na kanwie IV poprawki do Konstytucji, który przyjął, że tylko ten, kto bezpośrednio doświadczył naruszenia, może powołać się w toku procesu na regułę wyłączania dowodów. Wskazał bowiem, że oskarżony „nie może żądać uznania dowodu za niedopuszczalny, jeżeli został on uzyskany z naruszeniem zasad przeszukania i zatrzymania kierowanego wobec innej osoby" (zob. K. Kremens, Ewolucja reguły wyłączania dowodów [w:] System Prawa Karnego Procesowego, t. VIII, Dowody, cz. 1, red. J. Skorupka, Warszawa 2019, punkt 5.2.5.5.2). W świetle fundamentalnego znaczenia zasady prawdy materialnej (art. 2 § 2 k.p.k.) dyskwalifikacja danego dowodu powinna mieć umocowanie prawne i silną podbudowę aksjologiczną. Wobec ustalenia, że osoba, która udostępniła nagrania z monitoringu działała dobrowolnie i nie żądała zatwierdzenia tej czynności przez odpowiedni organ trudno uznawać, że naruszenie przepisów procedury w postaci niewydania postanowienia o zatrzymaniu rzeczy naruszyło jej prawa a w konsekwencji dowód przez nią przekazany jest niedopuszczalny. W ocenie Sądu brak podstaw prawnych by kwestionować legalność dowodu z nagrań z kamer monitoringu przy sklepie (...) w S. z 18 listopada 2023 r.

Sąd dał wiarę opinii biegłego z zakresu toksykologii alkoholu i trucizn lotnych z Instytutu Ekspertyz Sądowych im. prof. dra J. S. w K. oraz opinii uzupełniającej. Opinie są rzetelne, jasne, pełne, ich treść nie budzi wątpliwości, nie były kwestionowane.

Sąd uczynił podstawą ustaleń faktycznych opinię biegłego otolaryngologa, ponieważ została wydana przez biegłego sądowego właściwej dla przedmiotu opinii specjalności, na podstawie dokumentacji medycznej oskarżonego, nie była kwestionowana. Opinia jest kompletna, odpowiada na pytania Sądu, nie budzi wątpliwości.

2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

Wyjaśnienia oskarżonego w części

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego w części, w której podał, że 18 listopada 2023 r. nie prowadził samochodu w stanie nietrzeźwości, a rozpoczął spożywanie alkoholu dopiero po tym jak zatrzymał samochód na parkingu przed sklepem (...). Wyjaśnienia oskarżonego w tej części są bowiem sprzeczne z nagraniami z kamer monitoringu, dokładnie obrazującymi jego zachowanie od godz. 16:21 oraz z zasadami doświadczenia życiowego, logiką i opinią biegłego sądowego z zakresu toksykologii alkoholu i trucizn lotnych retrospektywną jak i prospektywną.

Zgodnie z opinią uzupełniającą biegłego jeśli przyjąć, że oskarżony rozpoczął spożywanie alkoholu dopiero po tym jak zatrzymał samochód na parkingu przed sklepem (...), tj. o godz. 16:23 to aby mieć takie stężenie alkoholu w organizmie jak w protokole badania stanu trzeźwości musiałby spożyć 0,7 l whisky.

Na nagraniach z kamer monitoringu widać, jak oskarżony już o godz. 16:23 wychodzi z samochodu chwiejnym krokiem, po czym wraca do samochodu i siedzi w nim do godz.16:25. Następnie znowu wychodzi o godz. 16:26 i chwiejnym krokiem idzie w stronę sklepu. Za każdym razem oskarżony wychodzi bez butelki, nie trzyma nic w rękach. Takie zachowanie oskarżonego wskazuje na to, że już o godz. 16:23 miał chwiejny krok, a wobec braku czynników zdrowotnych, mogących taki stan wywołać, w świetle opinii biegłego z zakresu toksykologii, jedynym logicznym uzasadnieniem jest to, że oskarżony szedł chwiejnie, ponieważ był pod wpływem alkoholu już w czasie prowadzenia pojazdu i wcale nie rozpoczął picia alkoholu dopiero po tym jak pojazd zatrzymał. Nadto z nagrań wynika, że oskarżony przebywał poza samochodem w godz. 16:26 do 17:05, tj. 39 minut, następnie od 17:05 do 17:39 stał i leżał przy aucie a od 17:40 do 19:26 przebywał w aucie pod nadzorem funkcjonariusza policji, który już od godz. 17:43 czuł od niego alkohol, stwierdził, że miał bełkotliwą mowę. Następnie jeszcze dwa razy podchodził do samochodu, w którym oskarżony siedział i nie stwierdził, by spożywał on alkohol. W ocenie Sądu zupełnie niewiarygodna jest wersja zdarzeń przedstawiona przez oskarżonego, że wypił alkohol dopiero po tym jak zatrzymał samochód na parkingu, bo przed wyjściem chwiejnym krokiem przebywał w nim zaledwie sekund i wówczas nie zdążyłby upić się do takiego stanu by wyjść chwiejnie z samochodu i zachowywać się tak jak na kolejnych nagraniach. Następnie oskarżony przebywał poza samochodem 39 minut. Nie zostało ustalone co w tym czasie robił. Jednakże wobec twierdzeń oskarżony, że spożywał alkohol w samochodzie po tym jak go zatrzymał, nie ma powodów by twierdzić, że pił go jednak na zewnątrz, poza zasięgiem kamer. Poza tym oskarżony wyjaśniał, że spożywał alkohol, który miał w aucie. Na nagraniach nie widać zaś by niósł jakąś butelkę. W ocenie Sądu nielogiczne i sprzeczne z dowodem z nagrań jest by oskarżony rozpoczął spożywanie alkoholu dopiero po tym jak przesiadł się na miejsce pasażera z przodu, czyli od godz. 17:39, bo wówczas po kilku minutach przyjechał funkcjonariusz S. W., który wyczuł od oskarżonego silną woń alkoholu, stwierdził bełkotliwą mowę oskarżonego. Nadto wcześniej co najmniej trzy osoby zauważyły podejrzane zachowanie oskarżonego i zawiadomiły policję, że pijany próbuje prowadzić samochód. Świadek M. L. mijał oskarżonego w drzwiach sklepu między godz. 16:50 a 17:05 i poczuł od niego silną woń alkoholu. To wszystko wskazuje na to, że oskarżony prowadził samochód w stanie nietrzeźwości a nagrania z kamer monitoringu od godz. 16:21 obrazują jego zachowanie pod wpływem alkoholu.

Wyjaśnień oskarżonego nie wspierają zeznania siostry, ponieważ wskazała ona, że znalazła jedną pełną butelkę, którą zniszczyła, natomiast oskarżony wyjaśnił, że nie wie co się stało z pustą butelką. Skoro na nagraniach nie widać, że wychodzi z butelką, to jeśli piłby w samochodzie, to zostałaby tam. Logiczne wówczas byłoby, że siostra wyrzuciłaby obie a nie tylko jedną. Skoro pił alkohol, który miał w samochodzie, a z nim nie wychodził, to butelka musiałaby zostać w samochodzie.

1.3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony



3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I.

G. S. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Sąd uznał oskarżonego za winnego popełnienia czynu kwalifikowanego z art. 178a § 1 k.k. Sąd nie miał wątpliwości, że oskarżony jest sprawcą zarzucanego mu czynu z art. 178a § 1 k.k. Czyn ten jest czynem zabronionym, bezprawnym i karalnym, który można popełnić jedynie umyślnie, z zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym. W ocenie Sądu oskarżony działał umyślnie, w zamiarze bezpośrednim, gdyż miał świadomość, że spożywał alkohol przed rozpoczęciem prowadzenia samochodu i postanowił prowadzić samochód w stanie nietrzeźwości. Swoim działaniem oskarżony wypełnił wszystkie znamiona przestępstwa opisanego w art. 178a § 1 k.k. Przestępstwo to jest przestępstwem powszechnym – zatem oskarżony jako osoba zdatna do ponoszenia odpowiedzialności karnej może być podmiotem tego czynu. Prowadził pojazd mechaniczny – samochód w ruchu lądowym będąc w stanie nietrzeźwości.

Sąd nie znalazł okoliczności wyłączających winę oskarżonego. Jest on osobą dojrzałą, z doświadczeniem życiowym i w pełni poczytalną. Dokonując czynu oskarżony działał w normalnej sytuacji motywacyjnej, Sąd wykluczył możliwość zaistnienia któregoś z kontratypów.

Zgodnie z treścią art. 115 § 16 k.k. stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu przekracza granicę 0,5‰ we krwi albo 0,25 mg w 1 dm ³ wydychanego powietrza lub prowadzi do stężenia przekraczającego te wartości. Jak wynika z opinii biegłego sądowego z zakresu toksykologii alkoholu i trucizn lotnych znajdował się w stanie nietrzeźwości, gdzie zawartość alkoholu w jego organizmie prowadziła do stężenia co najmniej 2,5 promila.

Z uwagi na to, że w czasie orzekania obowiązuje inna ustawa niż w czasie popełnienia czynu zarzuconego Sąd na podstawie art. 4 § 1 k.k. zastosował ustawę obowiązującą poprzednio. Zmianie na niekorzyść oskarżonego uległa bowiem treść art. 178a k.k. poprzez dodatnie § 5 k.k., obligującego do orzeczenia przepadku samochodu.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5.  Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4.  KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.

I.

II.

III.

I.

Czyn z art. 178a § 1 k.k. zagrożony jest karą pozbawienia wolności do lat 3. Stosując ustawową modyfikację kary na podstawie art. 37a § 1 k.k. Sąd wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 złotych.

W ocenie Sądu stopień winy oskarżonego był umiarkowany, gdyż nie występowały żadne okoliczności stopień ten obniżający. Oskarżony jest osobą dorosłą, zdrową psychicznie, nie działał w sytuacji atypowej. Obiektywnie miał możliwość dać posłuch prawu.

Zdaniem Sądu stopień społecznej szkodliwości czynu był znaczny. Oceniając stopień szkodliwości społecznej tego czynu, Sąd wziął pod uwagę okoliczności wskazane w art. 115 § 2 k.k. i uznał, że oskarżony naruszył dobro prawnie chronione w postaci bezpieczeństwa w komunikacji, nie wyrządził tym żadnej szkody, ale znajdował się w stanie znacznego upojenia i prowadził samochód w tym stanie w godzinach popołudniowych, na drodze publicznej stanowiącej główną drogę dojazdową do W., gdzie stale jest duży ruch. Stworzył swoim zachowaniem potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa innych uczestników ruchu drogowego. Działał przy tym bez ważnego powodu.

W ocenie Sądu karą adekwatną do wagi popełnionego czynu, stopnia społecznej szkodliwości oraz stopnia winy, jest kara 200 stawek dziennych grzywny w wymiarze po 30 złotych. Wymierzając karę Sąd uwzględnił dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 k.k. W ocenie Sądu kara grzywny jest odpowiednia, zarówno przez wzgląd na popełniony czyn, jak i towarzyszące temu okoliczności. W ocenie Sądu wymierzona kara będzie dla oskarżonego dolegliwa w stopniu odpowiadającym wadze popełnionego przez oskarżonego czynu.

Jako okoliczność łagodzącą Sąd uwzględnił fakt, że oskarżony jest osobą niekaraną.

Ustalając stawkę dzienną Sąd wziął pod uwagę, że oskarżony utrzymuje się z wysokiej emerytury, ma na utrzymaniu dwie osoby.

Tak ukształtowana kara niewątpliwie przekona oskarżonego i ogół społeczeństwa, że popełnianie przestępstw nie jest opłacalne. Celem kary jest również kształtowanie w społeczeństwie szacunku dla norm prawnych oraz wskazywanie, że reguły bezpiecznego użytkowania dróg publicznych obowiązują wszystkich i należy w taki sposób prowadzić pojazdy by uniknąć możliwych i przewidywalnych zagrożeń bezpieczeństwa, a tym samym zapobiegać wypadkom i kolizjom na drogach.

Podstawą obligatoryjnego orzeczenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat jest art. 42 § 2 k.k. W ocenie Sądu zasadne było orzeczenie tego zakazu na minimalny ustawowy okres 3 lat, ze względu na to, że oskarżony nie był dotychczas karany.

Podstawą zasądzenia od oskarżonego świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej jest art. 43a § 2 k.k. Orzeczenie tego środka karnego w kwocie co najmniej 5000 zł jest obligatoryjne.

5.  1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.

IV.

V.

I.

II.

Oskarżony był zatrzymany 18 listopada 2023 r. od godz. 19:20 do godz. 21:30, na podstawie art. 63 § 1 k.k. Sąd zaliczył ten okres na poczet kary grzywny orzeczonej w punkcie I. wyroku, uznając, że odpowiada on dwóm stawkom dziennym grzywny.

W toku postępowania przygotowawczego oskarżonemu zatrzymano prawo jazdy i okres ten należało zaliczyć na podstawie art. 63 § 4 k.k. na poczet orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów.

1.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

VI.

Zasadą w procesie karnym jest ponoszenie jego kosztów przez oskarżonego w razie skazania. Oskarżony osiąga stale niemały dochód z emerytury, ma majątek. W ocenie Sądu uiszczenie kosztów sądowych nie będzie dla niego zbyt uciążliwe. Na sumę kosztów sądowych składały się:

a) wydatki 1586,87 zł:

- 40 zł tytułem ryczałtu za doręczenia wezwań i innych pism za postępowanie przygotowawcze oraz sądowe, ustalone na podstawie § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym,

- 30 złotych za wydanie informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego, ustalone na podstawie § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 czerwca 2014 roku w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego;

- 788,17 zł tytułem należności za ekspertyzy z Instytutu Ekspertyz Sądowych im. Prof. dra J. S.;

- 728,70 zł tytułem wynagrodzenia biegłego M. M.;

b) opłata 600 zł ustalona na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych.

1.18. POdpis