Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Legionowie

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 1030/24

Uzasadnienie dotyczy całości wyroku

1.1. USTALENIE FAKTÓW

1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.

Z. S.

Czyny przypisane:

1. 30 listopada 2016 roku w nieustalonym miejscu a ujawnionym w E. w poście opublikowanym na portalu F. dotyczącym nadzorowanej przez Prokuraturę Rejonową w E. sprawy pobicia 11-letniego M. S. (1) publicznie nawoływał do popełnienia występku pozbawienia wolności prokuratorów Prokuratury Rejonowej w E. poprzez otoczenie budynku, w którym mieści się Prokuratura Rejonowa w E. i uniemożliwienie jego opuszczenia przebywającym tam prokuratorom, tj. czyn wyczerpujący dyspozycję występku z art. 255 § 1 k.k.;

2. 5 grudnia 2016 roku w E. w rozmowie telefonicznej groził Prokuratorowi Rejonowemu w E. J. Ż. (1) popełnieniem przestępstwa naruszenia jego nietykalności cielesnej poprzez nałożenie mu kajdanek na ręce a groźba ta wzbudziła w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, tj. czyn wyczerpujący dyspozycję występku z art. 190 § 1 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

24 listopada 2016 r. w E. małoletni M. S. (1) został pobity przez P. U.. 28 listopada 2016 r. wszczęto dochodzenie w sprawie o czyn z art. 157 § 1 k.k. na szkodę M. S. (1). Postanowieniem z 29 listopada 2016 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w E. J. H. (1) na podstawie art. 60 § 1 k.p.k. objął ściganiem z urzędu ze względu na istnienie interesu społecznego prywatnoskargowe występki z art. 157 § 2 k.k. z 24 listopada 2016 r. na szkodę małoletniego M. S. (1) oraz z 3 listopada 2016 r. na szkodę innego pokrzywdzonego, sprawy połączono do wspólnego prowadzenia. Tego samego dnia Prokurator J. H. (1) zastosował wobec podejrzanego P. U. środek zapobiegawczy w postaci dozoru policji polegającego na obowiązku stawiennictwa we właściwej jednostce policji połączonego z zakazem zbliżania się i kontaktowania z pokrzywdzonymi.

Sprawa pobiciu małoletniego w E. pisały o niej lokalne media. W sprawę zaangażował się Z. S..

30 listopada 2016 roku o godz. 15:39 Z. S. na portalu społecznościowym F., na swoim profilu o nazwie Z. S. profil oficjalny ((...)) zamieścił post publiczny o treści:

„Poszukuję adresu do zwyrola, który pobił dziecko. Do dupków z (...) prokuratorczykowni- macie czas do końca dzisiejszej doby na wniosek aresztowy dla śmiecia, który pobił dziecko-jak nie to urządze Wam porządny protest pod prokuraturą”.

Następnie na tym samym profilu zamieścił publiczny post nawołujący do pozbawienia wolności prokuratorów Prokuratury Rejonowej w E. poprzez ich zatrzymanie i uniemożliwienie im opuszczenia budynku o treści:

”Jadę do E. pomóc prokuraturze wziąć dupę w troki i postawić właściwe zarzuty dla zwyrola który pobił 11 letniego chłopca. Was wszystkich zapraszam, pod siedzibę prokuratury rejonowej w E. i wspólne wyrażenie naszego stanowiska w tej sprawie. Zanim tam dojadę powinniście otoczyć prokuraturę i nie pozwolić nikomu z niej wyjść.Będę ok. 17-tej To takie obywatelskie zatrzymanie zarozumiałych nierobów od Z.”.

1 grudnia 2016 r. Z. S. przyjechał do E., gdzie pod siedzibą Prokuratury zgromadził się tłum ludzi, zachęconych do zgromadzenia się tam przez Z. S.. Przebieg zgromadzenia został nagrany, przybyli ludzie wypowiadali się, po co przyszli, czego oczekują od policji i Prokuratorów w sprawie pobicia małoletniego M. S. (1)

W kolejnym poście opublikowanym na swoim profilu na F. Z. S. napisał:

„Jedenastoletni M. skatowany przez zwyrodnialca P. U. z E. którego prokurator wypuścił na wolność otrzymał dziś wielkie wsparcie od (...).Pod prokuraturą zebrało się prawie 200 osób idziemy tam raz jeszcze jutro o 12.00 wymusić na prokuratorskich nierobach zmianę decyzji procesowej (…)”.

W celu zabezpieczenia możliwego ponownego zgromadzenia się ludzi pod Prokuraturą Rejonową w E. 2 grudnia 2016 r. decyzją Komendanta Miejskiego Policji w E. zostało powołanych do działań 23 funkcjonariuszy II Kompanii (...) oraz stawiło się do służby 7 policjantów operacyjnych, 6 przewodników psów służbowych. Do E. zostało też skierowanych 8 policjantów z (...) z O..

2 grudnia 2016 r. kilkanaście osób ze Z. S. wtargnęło do budynku, w którym ma siedzibę Prokuratura Rejonowa w E. w celu odnalezienia Prokuratora Rejonowego w E., którego nie zastali.

5 grudnia 2016 r. Z. S. zadzwonił do Prokuratora Rejonowego w E. J. Ż. (1) i w rozmowie telefonicznej groził mu, używając słów wulgarnych, że za dwie godziny przyjedzie do E. i postara się osobiście założyć mu kajdanki, mówiąc, „żeby mu nie spierdolił”. Groźba ta wzbudziła w zagrożonym uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona. Rozmowa telefoniczna została nagrana.

Postanowieniem z 9 grudnia 2016 r. Sąd Rejonowy w Kartuzach zastosował wobec P. U. podejrzanego m.in. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw z art. 57a § 1 k.k. tymczasowe aresztowanie na 3 miesiące z uwagi na obawę ucieczki lub ukrywania się podejrzanego.

Z. S. pomógł rodzicom małoletniego M. S. (1) ustanawiając dla pokrzywdzonego pełnomocnika z wyboru. P. U. został prawomocnie skazany za pobicie małoletniego na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Z. S. ma 50 lat, jest żonaty, ma syna i żonę na utrzymaniu, jest dyrektorem w spółce z o.o. z czego osiąga dochód 5600 zł netto, ma majątek o wartości 200000 zł w postaci udziału w spółce prawa handlowego, nie leczył się w poradni zdrowia psychicznego ani odwykowo, był wielokrotnie karany, odbywał kary pozbawienia wolności.

Dokumenty z akt sprawy sygn. VIII K 125/17;

Zeznania świadka J. Ż.;

Zeznania świadka J. H.;

Wydruk artykułu;

Wydruki z F.;

Nagrania;

Protokół oględzin;

Wyjaśnienia oskarżonego w części;

Karta karna;

Dane osobopoznawcze

k. 54-74 akt II K 1030/24;

k. 51v., 768-769, (...)- (...) akt II K 846/22, k. 45v.-47 akt II K 1030/24;

k. 55-56, 767-768 akt II K 846/22, k. 75v. akt II K 1030/24;

k. 1 akt II K 846/22;

k. 2-14, 19, 21-23 akt II K 846/22;

k. 15 akt II K 846/22;

k. 42-48 akt II K 846/22;

k. 45v. akt II K 1030/24

k. 85-87 akt II K 846/22 i k. 24-26 akt II K 1030/24;

1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.

Z. S.

Czyny przypisane:

1. 30 listopada 2016 roku w nieustalonym miejscu a ujawnionym w E. w poście opublikowanym na portalu F. dotyczącym nadzorowanej przez Prokuraturę Rejonową w E. sprawy pobicia 11-letniego M. S. (1) publicznie nawoływał do popełnienia występku pozbawienia wolności prokuratorów Prokuratury Rejonowej w E. poprzez otoczenie budynku, w którym mieści się Prokuratura Rejonowa w E. i uniemożliwienie jego opuszczenia przebywającym tam prokuratorom, tj. czyn wyczerpujący dyspozycję występku z art. 255 § 1 k.k.;

2. 5 grudnia 2016 roku w E. w rozmowie telefonicznej groził Prokuratorowi Rejonowemu w E. J. Ż. (1) popełnieniem przestępstwa naruszenia jego nietykalności cielesnej poprzez nałożenie mu kajdanek na ręce a groźba ta wzbudziła w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, tj. czyn wyczerpujący dyspozycję występku z art. 190 § 1 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

Z. S. nie zamieścił na F. postu nawołującego do pozbawienia wolności prokuratorów Prokuratury Rejonowej w E..

Z. S. nie groził J. Ż. (1) w rozmowie telefonicznej 5 grudnia 2016 r.

W sprawie pobicia małoletniego M. S. (1) wydano postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa, a czyn zakwalifikowano jako wykroczenie.

Wyjaśnienia oskarżonego

82 akt II K 846/22, k. 45v. akt II K 1030/24

1.2. OCena DOWOdów

2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Zeznania świadka J. Ż.;

Zeznania świadka J. H.;

Dokumenty z akt sprawy sygn. VIII K 125/17;

Wydruk artykułu;

Wydruki z F.;

Nagrania;

Protokół oględzin;

Karta karna

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka J. Ż., ponieważ na przestrzeni kilku lat postępowania jego zeznania są spójne i konsekwentne. Nadto zgodne z nagraniem jego rozmowy telefonicznej z oskarżonym oraz z nagraniem zdarzenia z 1 i 2 grudnia 2016 r. w E.. Zeznania zgodne są z treścią dokumentów zawartych w aktach sprawy sygn. VIII K 125/17 oraz z treściami zamieszczonymi na F. przez oskarżonego, z protokołem oględzin.

W ocenie Sądu wiarygodne są zeznania J. H., ponieważ są zgodne z dokumentami z akt sprawy sygn. VIII K 125/17, z protokołem oględzin nagrań, wydrukami z profilu F. oskarżonego oraz korespondują z zeznaniami świadka J. Ż.. Z uwagi na to, że niniejsze postępowanie toczyło się w zakresie czynów, w którymi świadek nie był pokrzywdzony, Sąd wobec braku sprzeciwu obecnych na rozprawie stron odczytał zeznania świadka na podstawie art. 392 § 1 k.p.k.

Sąd poczynił ustalenia faktyczne na podstawie dowodów z dokumentów urzędowych w postaci karty karnej, protokoły oględzin, dokumentów z akt sprawy sygn. VIII K 125/17. Dokumenty te zostały sporządzone przez uprawnione osoby, w przepisanej formie, ich pochodzenie i treść nie była kwestionowana.

Istotne dla ustaleń faktycznych były dokumenty prywatne w postaci wydruków treści zamieszczonych na profilu Z. S. na F., nagrań z tego profilu. (...) ten był publicznie dostępny, każdy korzystający z F. mógł się z nimi zapoznać, wykonać zrzut ekranu, zapisać wyświetlane treści. Nie było podstaw by odmówić wiarygodności tym dowodom. Oskarżony nie zaprzeczał swojemu udziałowi w wyrażaniu społecznego niezadowolenia z prowadzenia postępowania w sprawie pobicia małoletniego M. S. (1), w tym swojemu udziałowi w zgromadzeniu przed Prokuraturą Rejonową w E.. Na swoim profilu zamieszczał nagrania ze swoim udziałem w ten sprawie, które przedstawiają faktyczne zdarzenia z E. z 1 i 2 grudnia 2016 r., informował, że ustanowił pełnomocnika dla małoletniego pokrzywdzonego. Obiektywnie brak jakichkolwiek przesłanek by wątpić, że to oskarżony zamieścił ww. treści na swoim profilu na F. o nazwie Z. S. profil oficjalny.

2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

Wyjaśnienia oskarżonego w części

Oskarżony nie przyznał się do zarzuconych mu czynów. W wyjaśnieniach złożonych na rozprawie podał motywy swojego działania. Sąd uznał za wiarygodną tylko tę część jego wyjaśnień, w której podaje motywy swojego działania, nie kwestionuje, że był zaangażowany w sprawę przeciwko P. U. o pobicie małoletniego M.. Nieprawdziwe są jego wyjaśnienia o tym, że w sprawie pobicia odmówiono wszczęcia postępowania przygotowawczego i zakwalifikowano czyn jako wykroczenie. Zupełnie co innego wynika z akt sprawy sygn. VIII K 125/17. Wbrew twierdzeniom oskarżonego, niezwłocznie po zdarzeniu wszczęto dochodzenie w sprawie o czyn z art. 157 § 1 k.k., a następnie 29 listopada 2016 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w E. J. H. (1) na podstawie art. 60 § 1 k.p.k. objął ściganiem z urzędu ze względu na istnienie interesu społecznego prywatnoskargowy występek z art. 157 § 2 k.k. z 24 listopada 2016 r. na szkodę małoletniego M. S. (1).

1.3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony



3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I.

II.

Z. S.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

W punkcie I. wyroku Sąd uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzuconego mu występku z art. 255 § 1 k.k.

Przedmiotem ochrony tego przepisu jest porządek publiczny wyrażający się w zapobieganiu przestępstwom oraz negatywnej ocenie przestępstw w społeczeństwie. Przestępstwo ma charakter powszechny. Czyn z art. 255 § 1 k.k. może być popełniony tylko w zamiarze bezpośrednim, na co wskazuje znamię czasownikowe „nawołuje” (zob. wyrok SN z 17.03.1999 r., IV KKN 464/98, LEX nr 1400159). „Nawoływać” to „wzywać do czegoś, zachęcać, nakłaniać”. W odróżnieniu od podżegania do popełnienia przestępstwa, nawoływanie do niego jest skierowane nie do konkretnej osoby lub osób, lecz bliżej nieokreślonego kręgu osób. Nawoływanie może przybrać postać nie tylko wypowiedzi ustnej (na zgromadzeniu publicznym, radiowej, telewizyjnej), lecz także pisemnej, np. publikacji prasowych, rozpowszechniania ulotek (M. Bojarski [w:] System Prawa Karnego, t. 8, red. L. Gardocki, s. 765). Przestępstwo nawoływania do popełnienia przestępstwa ma charakter formalny, nie jest wymagane podjęcie przez adresata wypowiedzi zamiaru popełnienia przestępstwa czy też przedsięwzięcie jakichkolwiek działań w tym kierunku. Działanie sprawcy ma być publiczne, tj. skierowane do nieokreślonej liczby osób (A. Lach [w:] Kodeks karny. Komentarz, wyd. IV, red. V. Konarska-Wrzosek, Warszawa 2023, art. 255).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd nie miał wątpliwości, że oskarżony publikując na F.’u na swoim profilu, nazwanym Z. O. profil, post publiczny o treści: „Jadę do E. pomóc prokuraturze wziąć dupę w troki i postawić właściwe zarzuty dla zwyrola który pobił 11 letniego chłopca. Was wszystkich zapraszam, pod siedzibę prokuratury rejonowej w E. i wspólne wyrażenie naszego stanowiska w tej sprawie. Zanim tam dojadę powinniście otoczyć prokuraturę i nie pozwolić nikomu z niej wyjść.Będę ok. 17-tej. To takie obywatelskie zatrzymanie zarozumiałych nierobów od Z.” publicznie nawoływał d popełnienia występku pozbawienia wolności prokuratorów Prokuratury Rejonowej w E. poprzez otoczenie budynku, w którym mieści się Prokuratura Rejonowa w E. i uniemożliwienie jego opuszczenia przebywającym tam prokuratorom. Niewątpliwie bowiem otoczenie budynku i uniemożliwienie jego opuszczenia przebywający tam osobom wypełniałoby występek pozbawienia wolności w rozumieniu art. 189 § 1 k.k., gdyż pozbawiłoby określone osoby możliwości swobodnego przemieszczania się. Post o przywołanej wyżej treści był publiczny, skierowany do nieokreślonego kręgu osób. Miał odbiorców, którzy za namową oskarżonego zgromadzili się 1 i 2 grudnia 2016 r. pod siedzibą Prokuratury Rejonowej w E. i oczekiwali na oskarżonego.

Wobec ustalenia, że Prokuratura Rejonowa w E. mieściła się wówczas w budynku, w którym siedzibę miał również Sąd Rejonowy w E., opis czynu został zmieniony poprzez wyeliminowanie słów o otoczeniu budynku Prokuratury.

W punkcie II. wyroku Sąd uznał oskarżonego Z. S. za winnego występku z art. 190 § 1 k.k. Przedmiotem ochrony art. 190 § 1 k.k. jest wolność w sensie subiektywnym, czyli poczucie wolności, wolność od obawy, strachu. Przedmiotem ochrony nie jest natomiast dobro, które zostałoby naruszone, gdyby groźba została spełniona (tak Sąd Najwyższy w wyroku z 9 lutego 2002 r., sygn. IV KKN 508/99). Natomiast wypełnić znamiona groźby może grożenie każdym przestępstwem powszechnym, gdyż, jak słusznie zauważył Sąd Najwyższy w wyroku z 22 lipca 2010 r., sygn. III KK 35/10, ustawodawca w art. 190 § 1 k.k. „nie specyfikuje przestępstw, których zapowiedź zalicza do znamion ustawowych odpowiedzialności karnej”. Przez groźbę należy rozumieć takie oddziaływanie na psychikę drugiej osoby, które wywołuje w niej strach i obawę. Przestępstwo z art. 190 § 1 k.k. jest przestępstwem materialnym, jego skutkiem jest więc uzasadniona obawa adresata groźby, że będzie ona spełniona. Jak podkreślił Sąd Najwyższy w wyroku z 17 kwietnia 1999 r., sygn. II KKN 171/96, „do wypełnienia stanu faktycznego groźby karalnej nie jest konieczne, aby sprawca miał rzeczywiście groźbę wykonać, ani też by istniały obiektywne możliwości jej spełnienia (...) wystarczy, aby groźba wzbudziła w zagrożonym przekonanie, że jest poważna i zachodzi prawdopodobieństwo jej ziszczenia” (zob. też postanowienie Sądu Najwyższego z 23 lutego 2006 r., sygn. III KK 262/05, w którego uzasadnieniu podniesiono, że „dla bytu przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. nie ma znaczenia, czy jego sprawca chce w przyszłości zrealizować groźby, ale czy urzeczywistnia zamiar wywołania obawy (u osób pokrzywdzonych spełnienia gróźb”). Dla bytu tego przestępstwa wystarczy, aby z punktu widzenia pokrzywdzonego, w subiektywnym jego odczuciu, groźba ta wywoływała przekonanie, że jest poważna oraz, że może zostać spełniona. Groźba karalna może być wyrażona za pomocą wszystkich środków mogących przekazać do świadomości odbiorcy jej treść. Do realizacji znamion groźby karalnej nie jest wymagane aby sprawca i pokrzywdzony się znali (tak m.in. A. Zoll [w:] Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Część I. Komentarz do art. 117-211a , red. W. Wróbel, Warszawa 2017, art. 190)

Zdaniem Sądu słowa oskarżonego skierowane do pokrzywdzonego w rozmowie telefonicznej 5 grudnia 2016 r., że postara się osobiście założyć kajdanki w tej sprawie i ma na niego czekać, bo będzie w E. za dwie godziny wzbudziły u pokrzywdzonego subiektywną, uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione. Pokrzywdzony w trakcie rozmowy z oskarżonym wiedział, że kontaktuje się on w sprawie, która wzburzyła lokalną społeczność, w związku z którą kilka dni wcześniej było zbiegowisko przed budynkiem, w którym znajduje się Prokuratura Rejonowa w E. oraz w związku z którą nastąpiło wtargnięcie do tego budynku przez oskarżonego i inne nieustalone osoby. Zatem wyrażenie, że oskarżony postara się osobiście nałożyć pokrzywdzonemu nałożone kajdanki, na pewno dawały mu przeświadczenie, że oskarżony może przyjść ponownie do siedziby Prokuratury i naruszyć jego nietykalność cielesną. W ocenie Sądu, słowa te stanowiły groźbę popełnienia przestępstwa z art. 217 § 1 k.k., nie zaś przestępstwa z art. 189 § 1 k.k., jak to zostało opisane w zarzucie. Pozbawienie wolności w rozumieniu tego przepisu to pozbawienie człowieka możliwości swobodnego poruszania się i przemieszczania, a zatem wolość w sensie fizycznym. Nałożenie kajdanek człowiekowi, w ocenie Sądu, nie pozbawia go możliwości swobodnego poruszania się i przemieszczania, co najwyżej w jakimś stopniu ogranicza swobodę poruszania się. Z tego względu Sąd zmienił opis czynu zarzuconego w punkcie 5. aktu oskarżenia poprzez zastąpienie słów „pozbawieniem go wolności poprzez złożenie kajdanek na ręce” słowami „popełnieniem przestępstwa naruszenia jego nietykalności cielesnej poprzez nałożenie mu kajdanek na ręce”.

O tym, że groźba wzbudziła w pokrzywdzonym obawę jej spełnienia świadczy jego zachowanie po zdarzeniu. Niezwłocznie sporządził notatkę urzędową z rozmowy telefonicznej, a z uwagi na to, że doszło do zbiegowiska pod budynkiem, gdzie siedzibę miała Prokuratura pokrzywdzony nawiązał kontakt z prezesem Sądu Rejonowego w E., prosząc o wzmocnienie ochrony, z obawy, że dojdzie do zdarzeń nieprzewidywalnych. Poprosił nadto Komendanta Miejskiego Policji o zapewnienie ochrony w Prokuraturze. Obiektywnie oceniając, grożenie, że zostaną komuś nałożone kajdanki, przez osobę, która odpowiadała za zwołanie niekontrolowanego zbiegowiska wzburzonych ludzi i wtargnięcie ich do Prokuratury, może wywołać uzasadnioną obawę, że zostanie spełnione. Zdaniem Sądu celem oskarżonego było wywołanie u pokrzywdzonego stanu obawy, niepokoju. Oskarżony wiedział, że rozmawia z Prokuratorem Rejonowym, który sprawuje nadzór nad postępowaniem, w związku z którym oskarżony pojawił się w E.. Celowo kierował do niego groźbę, miał zamiar bezpośredni dokonania czynu zabronionego.

Z uwagi na poczynione wyżej ustalenia faktyczne zdaniem Sądu oskarżony Z. S. swoim zachowaniem wypełnił znamiona występku z art. 190 § 1 k.k. Zważywszy, że w sprawie nie ujawniły się żadne okoliczności zdolne wyłączyć, bądź ograniczyć winę oskarżonego - należało zatem stwierdzić, że dopuścił się on występku bezprawnego, karygodnego i zawinionego.

Z uwagi na to, że w czasie orzekania obowiązywała ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstw, Sąd na podstawie art. 4 § 1 k.k. zastosował ustawę obowiązującą poprzednio, bowiem była względniejsza dla oskarżonego. Zmianie na niekorzyść zmieniło się m.in. zagrożenie karą za czyn z art. 190 § 1 k.k.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5.  Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4.  KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.

I.

I.

Występek z art. 255 § 1 k.k. zagrożony jest karą grzywny, karą ograniczenia wolności albo karą pozbawienia wolności do lat 2. Sąd wymierzył oskarżonemu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzając karę Sąd wziął pod uwagę stopień winy oskarżonego, który uznał za umiarkowany. Nie występowały bowiem żadne okoliczności stopień ten obniżający. Oskarżony jest dorosły, nie działał w sytuacji atypowej, obiektywnie miał możliwość dać posłuch prawu. Sąd wziął pod uwagę również stopień społecznej szkodliwości jego czynu, który uznał za wysoki. Oskarżony godził w dobro chronione prawem jakim jest porządek publiczny wyrażający się w zapobieganiu przestępstwom oraz negatywnej ocenie przestępstw w społeczeństwie. Działał umyślnie, z zamiarem bezpośrednim, z urojonego powodu, nie zważając na to, że mając wielu odbiorców swoich publicznych treści może doprowadzić do niekontrolowanych następstw, chociażby w postaci stosowania przemocy przez tłum ludzi. Oskarżony namawiał publicznie do tego by ludzie pozbawili wolności prokuratorów Prokuratury Rejonowej w E., tylko dlatego, że wydawało mu się, że w sprawie pobicia małoletniego M. S. (2) wydano niewłaściwe decyzje. Motywacją oskarżonego było bezprawne wpłynięcie na tok postępowania przygotowawczego, wzbudzenie negatywnych emocji w społeczeństwie.

Jako okoliczność obciążającą Sąd uznał wielokrotną karalność oskarżonego, zarówno przed popełnieniem przypisanego mu czynu, jak i po jego popełnieniu. Okolicznością obciążającą jest fakt, że działanie oskarżonego doprowadziło do tego, że niekontrolowany tłum ludzi zgromadził się we wskazanym przez oskarżonego miejscu a następnie wtargnął do budynku, w którym mieści się siedziba Prokuratury Rejonowej w E..

Okolicznością łagodzącą jest fakt, że oskarżony działał angażując się społecznie w sprawę pokrzywdzonego dziecka.

II.

II.

Występek z art. 190 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2016 r., zagrożony jest karą grzywny, karą ograniczenia wolności albo karą pozbawienia wolności do lat 2. Sąd wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzając karę Sąd wziął pod uwagę stopień winy oskarżonego, który uznał za umiarkowany. Nie występowały bowiem żadne okoliczności stopień ten obniżający. Oskarżony jest dorosły, nie działał w sytuacji atypowej, obiektywnie miał możliwość dać posłuch prawu. Sąd wziął pod uwagę również stopień społecznej szkodliwości jego czynu, który uznał za wysoki. Oskarżony godził w dobro chronione prawem jakim jest wolność od niepokoju, obawy. Działał umyślnie, z zamiarem bezpośrednim, z urojonego powodu, ale na odległość. Oskarżony, który wielokrotnie miał już do czynienia z organami ścigania, groził funkcjonariuszowi publicznemu - prokuratorowi, tylko dlatego, że wydawało mu się, że w sprawie pobicia małoletniego M. S. (2) wydano niewłaściwe decyzje. Motywacją oskarżonego było wpłynięcie na tok postępowania przygotowawczego, wręcz żądanie wystąpienia przez prokuratora z wnioskiem do sądu o tymczasowe aresztowanie podejrzanego oraz zmiana zarzutów. Przy czym oskarżony obiektywnie nie miał żadnych podstaw by kwestionować decyzje Prokuratury, które, jak się zresztą okazało, od początku były słuszne.

Jako okoliczność obciążającą Sąd uznał wielokrotną karalność oskarżonego, zarówno przed popełnieniem przypisanego mu czynu, w tym za czyn podobny (tj. z art. 193 k.k.), jak i po jego popełnieniu. Okolicznością obciążającą jest fakt, że oskarżony groził funkcjonariuszowi publicznemu podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych.

Okolicznością łagodzącą jest fakt, że oskarżony działał angażując się społecznie w sprawę pokrzywdzonego dziecka.

Zgodnie z art. 58 k.k. jeżeli ustawa przewiduje możliwość wyboru rodzaju kary, a przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat, sąd orzeka karę pozbawienia wolności tylko wtedy, gdy inna kara lub środek karny nie może spełnić celów kary. W ocenie Sądu orzeczenie wobec oskarżonego kary grzywny albo ograniczenia wolności, nawet w najwyższym wymiarze, nie spełni celów kary w zakresie społecznego oddziaływania, ani celów zapobiegawczych, które ma ona osiągnąć w stosunku do oskarżonego. Kilkudziesięciokrotna karalność oskarżonego, w tym na kary pozbawienia wolności, wskazuje na to, że oskarżony za nic ma porządek prawny, normy społeczne, wymiar sprawiedliwości. Z tego powodu konieczna jest zdecydowana reakcja karna. Bezwzględna kara 6 miesięcy pozbawienia wolności stanowi w ocenie Sądu realną dolegliwość dla oskarżonego i dotkliwie uświadomi mu nieopłacalność grożenia komukolwiek popełnieniem przestępstwa na jego szkodę.

III.

I.-II.

Na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. sąd połączył kary pozbawienia wolności orzeczone w punktach I i II wyroku i w ich miejsce orzekł karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności. Granice kary łącznej pozbawienia wolności to zgodnie z art. 86 § 1 k.k. w ówczesnym brzmieniu kara od 6 miesięcy do 11 miesięcy. Z uwagi na to, że zachowania oskarżonego godziły w różne dobra prawne, ale w związku z jednym zdarzeniem historycznym, zostały popełnione w odstępie kilkudniowym, sąd zastosował częściową absorpcję kar. Zastosowanie zasady pełnej absorpcji byłoby w ocenie Sądu nieuzasadnioną promocją dla oskarżonego, niespełniającą celów zapobiegawczych kary i negatywnie oddziałującą społecznie.

5.  1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

W niniejszej sprawie nie miał zastosowania zakaz określony w art. 443 k.p.k., tj. Sąd ponownie rozpoznający sprawę mógł wydać orzeczenie surowsze niż uchylone, pomimo tego, że wyrok był zaskarżony tylko na korzyść oskarżonego i to nie w warunkach określonych w art. 434 § 4 k.p.k. Od wyroku skazującego w sprawie sygn. II K 846/22 wniesiono bowiem środki odwoławcze o przeciwstawnych kierunkach. Sąd odwoławczy rozpoznał zaś na podstawie art. 436 k.p.k. tylko środek odwoławczy wniesiony na korzyść oskarżonego, stwierdził zaistnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej i w związku z tym uchylił zaskarżony wyrok oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, uznając za przedwczesne rozpoznanie środka odwoławczego wniesionego na niekorzyść oskarżonego. Dlatego sąd, ponownie rozpoznając sprawę, mógł orzec na niekorzyść oskarżonego w granicach zaskarżenia na jego niekorzyść (tak też Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z 12.02.2019 r., II AKa 191/18, LEX nr 2634985). W tej kwestii Sąd Rejonowy nie podziela odmiennego poglądu Sądu Najwyższego wyrażonego w wyroku z 31.05.2005 r., V KK 443/04, LEX nr 166869, że zakaz określony w art. 443 k.p.k. in principio należy rozumieć w ten sposób, iż możliwość wydania przy ponownym rozpoznaniu sprawy orzeczenia surowszego niż uchylone warunkowana jest nie tylko tym, czy orzeczenie to było zaskarżone na niekorzyść oskarżonego, lecz także tym, czy wniesiony i tak ukierunkowany środek zaskarżenia został rzeczywiście rozpoznany oraz uwzględniony. Dlatego też, zdaniem Sądu Najwyższego, jeżeli orzeczenie było pierwotnie zaskarżone zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, ale do jego uchylenia dochodzi wyłącznie w wyniku rozpoznania środka wniesionego na korzyść, to zakaz reformationis in peius nie ulega wyłączeniu w postępowaniu ponownym.

W tym zakresie Sąd Rejonowy podziela pogląd wyrażony przez D. Świeckiego, że powyższego stanowiska nie można zaakceptować z następujących powodów. Po pierwsze, Sąd Najwyższy potraktował uznanie przez sąd odwoławczy „za przedwczesne” rozpoznanie środka odwoławczego wniesionego na niekorzyść oskarżonego jako równoznaczne z jego nieuwzględnieniem. Jednak zastosowanie art. 436 k.p.k. nie oznacza, że środek odwoławczy wniesiony na niekorzyść oskarżonego jest niezasadny. Po drugie, art. 443 k.p.k. wiąże możliwość wydania orzeczenia surowszego niż uchylone z jego zaskarżeniem na niekorzyść i ten warunek w wypadku zastosowania art. 436 k.p.k. jest spełniony.

Oczywiste jest, że pozostawienie bez rozpoznania środka odwoławczego wniesionego na niekorzyść oskarżonego lub też uznanie go przez sąd odwoławczy za bezzasadny stanowi przeszkodę do orzekania na niekorzyść oskarżonego w postępowaniu ponownym zgodnie z art. 443 k.p.k. Jednakże taka sytuacja nie zachodzi, gdy sąd odwoławczy nie odniesie się merytorycznie do apelacji wniesionej na niekorzyść oskarżonego, z powodu jej „przedwczesności” (art. 436 k.p.k). Apelacja prokuratora nie została bowiem w takiej sytuacji nieuwzględniona, a jedynie jej rozpoznanie zostało jakby odłożone w czasie – do momentu ponownego wyrokowania (tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z 10.09.2009 r., V KK 87/09, LEX nr 550549).

7 stycznia 2021 r. oskarżony został zatrzymany w Holandii i przekazany Polsce na podstawie Europejskiego Nakazu Aresztowania, nie obejmującego niniejszej sprawy. Odnosząc się krótko do kwestii zrzeczenia się przez oskarżonego zasady specjalności (k. 831), wyjaśnić należy, że w niniejszej sprawie nie miała ona zastosowania, ponieważ postępowanie karne nie wiązało się ze stosowaniem wobec oskarżonego środków polegających na pozbawieniu wolności. Przepis art. 607e § 1 k.p.k. stanowi, że osoby przekazanej w wyniku wykonania ENA nie można ścigać za przestępstwa inne niż te, które stanowiły podstawę przekazania, ani wykonać orzeczonych wobec niej za te przestępstwa kar pozbawienia wolności albo innych środków polegających na pozbawieniu wolności. Z art. 607e § 3 pkt 4 k.p.k. wynika jednak, że opisanego wyżej § 1 nie stosuje się, jeżeli postępowanie karne nie wiąże się ze stosowaniem wobec osoby ściganej środka polegającego na pozbawieniu wolności (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 30.07.2020 r., V KK 243/20, Lex nr 3207848).

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV.

V.

Oskarżony miał wyznaczonego obrońcę z urzędu – r. pr. M. R., która stawiła się na dwóch terminach rozprawy. O wynagrodzeniu obrońcy z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. art. 22 ³ ust. 1 ustawy z 6 lipca 1982 roku o radcach prawnych, ustalając je w oparciu o § 17 ust. 2 pkt 3 i § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu.

W części dotyczącej kosztów sądowych w sprawie sygn. II K 1030/24, tj. powstałych w ponownym postępowaniu, Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 627 k.p.k., stwierdzając brak podstaw do odstąpienia od zasady ponoszenia przez oskarżonego kosztów procesu w razie skazania. Oskarżony osiąga dochody, uiszczenie przez niego kosztów sądowych nie będzie dla niego zbyt uciążliwe. Opłatę ustalono na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 6 ustawy z 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych.

W części dotyczącej kosztów sądowych w sprawie sygn. II K 846/22 Sąd nie mógł wydać orzeczenia surowszego niż w wyroku uchylonym do ponownego rozpoznania, bowiem w tym zakresie wyrok nie został zaskarżony apelacją żadnej ze stron. W razie natomiast uchylenia wyroku zaskarżonego wyłącznie na korzyść oskarżonego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania wyrażony w art. 443 k.p.k. tzw. pośredni zakaz reformationis in peius w zakresie odnoszącym się do kosztów sądowych dotyczy wyłącznie rozstrzygnięcia o tych kosztach zawartego w tymże wyroku, a nie obejmuje kosztów powstających w ponownym postępowaniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 17.10.2007 r., II KK 207/07, LEX nr 346243).

1.18. POdpis