Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Legionowie

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 1085/24

Uzasadnienie dotyczy całości wyroku

1.USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1

Ł. P.

Czyny opisane w pkt I, II wyroku.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

1. W dniu 30.03.2024 r. w godzinach popołudniowych w N. M.. w mieszkaniu B. B. (1), B. B. (1) oraz V. R. spożywali alkohol. Po opuszczeniu mieszkania po godz. 19:00 V. R. spotkał oskarżonego Ł. P., z którym bił alkohol siedząc w wynajętym przez oskarżonego samochodzie T. (...) o nr rej. (...). Widział to przechodzący tamtędy B. B. (1), który zwrócił uwagę, że oskarżony siedział na miejscu pasażera a V. R. na miejscu kierowcy.

2. Około godz. 21:25 w S., jadąc swoim samochodem V. nr rej. (...), ulicą (...) od strony N. M.. w kierunku J., P. Ł. (1) zauważyła, jak jadący z naprzeciwka w/w samochód marki T. nagle zjechał do rowu. Następnie z pojazdu od strony kierowcy wysiadł oskarżony, w samochodzie oprócz Ł. P. nie było innych osób.

3. Po zawiadomieniu dyżurnego KPP w L. na miejsce zdarzenia przyjechali sierż. szt. D. W. (1) oraz asp. szt. A. P. (1), którzy o godz. 21:40 dokonali zatrzymania Ł. P.. Po sprawdzeniu stanu trzeźwości oskarżonego na urządzeniu (...) stwierdzono u niego o godz. 21:43 - 1,34 mg/l oraz o godz. 21:54 - 1,36 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Wówczas Ł. P. został poinformowany, że zostanie przewieziony do (...) w L. i w tracie wykonywanych przez policjantów czynności związanych z jego zatrzymanemu, oskarżony kilkukrotnie obiecał funkcjonariuszom A. P. (1) oraz D. W. (1), że wręczy każdemu po 500 zł, jako korzyść majątkową za odstąpienie od zatrzymania prawa jazdy oraz zwolnienie go.

4. Ł. P. został ponownie przebadany na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzy z wykorzystaniem A. o godz. 23:44 z wynikiem 1,156 mg/l i o godzi. 23:46 z wynikiem 1,156 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.

zeznania świadków:

- P. Ł.

- P. O.

- A. P.

- B. B.

- D. W.

- notatka urzędowa

- protokół oględzin

- protokół zatrzymania

- protokół badania stanu trzeźwości

- dokumentacja fotograficzna złożona przez obrońcę

- piso (...) z załącznikiem

- zapis monitoringu

- umowa najmu

- ugoda

- notatniki służbowe

k.229-231, 11, 277-278

k.231, 87

k.241-242, 19

k.242-243, 100-101

k.255-256, 69-71

k.1, 113,

k.2-3, 134

k.4

k.7-10

k.69-72

k.81-82

k.83-86

k.91-94

k.95

k.261-271

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1

Ł. P.

Czyny opisane w pkt I, II wyroku.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

1. To nie oskarżony kierował samochodem gdy zjechał on z dogi i wjechał do rowu. Kierowcą był V. R..

2. Oskarżony nie proponował żadnemu z policjantów, że wręczy im jakiekolwiek pieniądze za odstąpienie do czynności służbowych wykonywanych z jego udziałem.

- wyjaśnienia oskarżonego

- zeznania świadków:

E. Ż.

B. B.

H. M.

P. M.

P. M.

- wydruki korespondencji

k.228-229, 75

k.242

k.242-243, 100-1001

k.243

k.243-244

k.256-257, 277

k.77-80

1.OCena DOWOdów

1.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1- 4

zeznania świadków

- P. Ł.

- P. O.

- A. P.

- D. W.

protokoły badania stanu trzeźwości

dowody rzeczowe wymienione w tabeli 1.1.

Sąd nie miał wątpliwości, że w dniu 30.03.2025 r., znajdując się w stanie nietrzeźwości, oskarżony prowadziła pojazd mechaniczny w ruchu lądowym. Wszystkie te okoliczności znajdują potwierdzenie w zeznaniach P. Ł. (1), D. W. (1), A. P. (1) oraz A. O., którym sąd w całości dał wiarę albowiem są one spójne i co istotne, każdy ze świadków zeznawał zgodnie z tym, jak zaobserwował i zapamiętał opisywane przez siebie zdarzenia. Świadkowie nie mieli również żadnego powodu, aby obciążać oskarżonego ponad jego rzeczywiste działanie. Oczywiście sąd zwrócił uwagę na fakt, że linia obrony oskarżonego sprowadzała się do podważenia treści tych zeznań w zakresie w jakim świadkowie przekonywali, że oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów. Jednakże zasadnicze znaczenie przy ocenie wiarygodności w/w zeznań miał fakt, że wyjaśnienia Ł. P. w tej części są nielogiczne a przez to niewiarygodne.

Przy ocenie wiarygodności zeznań P. Ł. (1) istotny zdaniem sądy jest harmonogram zdarzeń, tj. 30.03.2024 r. o godz. 21:30 policjanci udali się do S. w związku ze zgłoszeniem świadka, która już wówczas informowała, że na miejscu jest kierowca, który dodatkowo jest pod wpływem alkoholu. Następnie o godz. 21:40 oskarżony zostaje zatrzymany i twierdził, że to nie on kierował pojazdem, a „kobieta, której danych nie zna, następnie twierdził, że kierującym był jego znajomy P., którego poznał na odróbkach” (k.15). Podczas gdy P. Ł. (1) konsekwentnie przekazywała interweniującym policjantom, że to Ł. P. wysiadł z samochodu z miejsca kierowcy i innych osób nie widziała. Następnie w dniu 31.03.2024 r. oskarżony przyznał się do prowadzenia T. w stanie nietrzeźwości i wyjaśnienia te odwołał w trakcie kolejnego przesłuchania. Ponadto świadek logicznie wytłumaczyła dlaczego, gdy przyjechali policjanci, oskarżony siedział w w/w samochodzie na miejscu pasażera, ponieważ jak zeznała to sama kazała mu wsiąść z powrotem do pojazdu, ponieważ „miał problemy z utrzymaniem równowagi” (k.11).

Z kolei D. W. (3) oraz A. P. (1) zgodnie zeznali, że w trakcie wykonywania czynności Ł. P. wielokrotnie obiecywał im korzyść majątkową w kwocie 1000 zł, czyli po 500 zł. Samo przekonanie oskarżonego, że on nie mógł czegoś takiego zrobić, bo zna konsekwencje takiego zachowania, a poza tym był za bardzo pijany, nie jest przekonującym argumentów za przyjęciem, że zeznania obu świadków są niewiarygodne i przez to zmierzają do bezpodstawnego obciążenia go za czyn, którego miał się nie dopuścić.

Wprawdzie A. O., jako właściciel w/w T. był pośrednio zainteresowany ostatecznym rozstrzygnięciem co do winy oskarżonego, jednakże w ocenie sądu nie zmienia to ustaleń co do wiarygodności jego zeznań. W dniu 02.04.2024 r. strony podpisały ugodę regulującą zakres odpowiedzialności Ł. P. za naprawę pojazdu (k.95), więc ustalenia co do tego, kto faktycznie kierował samochodem w chwili kolizji, nie mają zasadniczego znaczenia dla odpowiedzialności cywilnej oskarżonego.

Okoliczność, że Ł. P. prowadziła pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, znajdując się w stanie nietrzeźwości, w sposób jednoznaczny wynika z protokołu użycia urządzenia kontrolno – pomiarowego typu (...) oraz A.. Same badania zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy, a dokonana czynność należycie udokumentowana. Badania zostały przeprowadzone na sprawnie działających urządzeniach, o czym świadczy świadectwo legalizacji i w tych okolicznościach, ich wyniki nie budzą żadnych wątpliwości. Poza tym, także oskarżony nie kwestionowała wyników przedmiotowych badań.

Prawdziwość, autentyczność i rzetelność sporządzenia ujawnionych w sprawie pozostałych dowodów nieosobowych także nie była przedmiotem zarzutów stron, ani nie wzbudziła wątpliwości sądu. Zostały one sporządzone poprawnie, kompleksowo i w sposób zgodny ze standardami rzetelnego postępowania, z tych też względów sąd w całości uznał je za w pełni wiarygodne.

1.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1 – 2

- wyjaśnienia oskarżonego

- wydruki korespondencji

zeznania świadka

B. B.

zeznania świadka

P. M.

zeznania świadków

E. Ż.

H. M., P. M.

Wyjaśnienia oskarżonego w zakresie w jakim nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynu, są niewiarygodne nie tylko dlatego, że pozostają w sprzeczności z zeznaniami policjantów oraz P. Ł. (1), ale także i z tego powodu, że w zasadniczych kwestiach są one nielogiczne. Gdyby przyjąć wersję Ł. P. to T. kierował V. R., który na żądanie oskarżonego, żeby odstawił samochód, gwałtownie skręcił, przez co stracił panowanie nad pojazdem, który wpadł do przydrożnego rowu. Uciekając z miejsca zdarzenia V. R. zostawił otworzone drzwi od strony kierowcy. Zdążyła uciec również „jakaś kobieta, może partnerka kierowcy” (k.228v), która również miała być z nimi w tym pojeździe. Z tym, że w trakcie przesłuchania w dniu 29.04.2024 r. Ł. P. twierdził, że od około 20:30 stracił świadomość i obudził się dopiero w rowie w miejscowości S., siedząc na miejscu pasażera. Nie mówił też, aby była z nimi jakakolwiek kobieta. To dowodzi, że oskarżony nie odtwarza rzeczywistego przebiegu przedmiotowych zdarzeń lub chociażby te fakty, które rzeczywiście pamięta, ale relacjonowane przez siebie zdarzenia za każdym razem dopasowywał do przyjętej wersji, która zmierzała wyłącznie do wyeliminowania jego sprawstwa w zakresie stawianych mu zarzutów.

Z jednej strony oskarżony przekonywał, że nie pamiętał przedmiotowych zdarzeń z uwagi na stopień upojenia alkoholowego, a wręcz wyjaśnił, że „nie pamiętam żebym kiedykolwiek oferował jakieś pieniądze dla policjantów, byłem w stanie w którym miałem wyłączoną świadomość” (k.75). Ale z drugiej stron twierdził, że pamięta, że „kazała mi się jakaś kobieta przesiąść i usiąść na miejscu kierowcy, ale tam było tak ciasno, że nie mogłem się przesiąść” (k.229). Jednocześnie w trakcie tych samych wyjaśnień stwierdził, że „próbowałem przejść na fotel od strony kierowcy, bo nie byłem w stanie się wydostać od strony pasażera” (k.228v.). Z tym, że w dniu 29.04.2024 r. Ł. P. wyjaśniał, że „pamiętam kobietę, która otworzyła drzwi z miejsca pasażera z przodu, ja wyszedłem z samochodu, z tego co pamiętam (…) kobieta kazała mi usiąść na miejscu kierowcy” (k.75). Istotne jest również i to, że w trakcie pierwszego przesłuchania w dniu 31.03.2024 r., czyli bezpośrednio po zdarzeni Ł. P. wyjaśnił, że przyznaje się do jazdy samochodem w stanie nietrzeźwości, nie przyznaje się natomiast do tego, że obiecał wręczyć korzyść majątkową policjantom. W ocenie sądu, brak jest podstaw do uznania, że oskarżony był wówczas pod presją, jak sam przekonywał, ponieważ nie przyznał się do popełnienia obu zarzutów, ale tylko przyznał się do jednego zarzutu. Ł. P. również nie potrafił wyjaśnić tej rozbieżności.

Według oskarżonego potwierdzeniem jego wyjaśnień, że w T. było więcej osób miał być fakt, że wszystkie drzwi w pojeździe było otworzone. Tym czasem P. Ł. (1) zeznała, że to ona otworzyła drzwi łącznie z bagażnikiem, ponieważ sprawdzała czy ktoś oprócz oskarżonego jeszcze jest w środku.

Potwierdzeniem wyjaśnień oskarżonego w ocenie sądy nie mogą być dołączane do akt sprawy wydruki korespondencji SMS-owej, ponieważ w jednej z wiadomości jest m.in. wprost zapis, że „nic nie puścił pary, postawiłem mu piwa, fajki ale się wypiera” (k.77). Z kolei zapis, że to V. R. miał rozbić T. jest wyłącznie w wiadomościach przesyłanych przez oskarżonego (k.80). Należy w tym miejscu wskazać, że wersja, że samochodem miał kierować V. R. pojawiła się dopiero w trakcie drugiego przesłuchania w dniu 29.04.2024 r. Wtedy też Ł. P. wyjaśnił, ze w dniu 26.04.2024 r. o godz. 22:18 zadzwonił do niego V. R. i za wszystko przepraszał, że „przepraszał za rozbicie mojego samochodu” (k.75). Tym czasem A. O. zeznał, że już „01.04.2024 r. Ł. P. zadzwonił do mnie na telefon i zapytał mnie czy nie miał bym jakiejś osoby, która mogła by się podać za kierowcę” (k.87).

Także B. B. (1) nie potwierdził aby V. R. kiedykolwiek przyznał się, że kierował w/w pojazdem, jedynie co to miał stwierdzić, że „nie pamięta nic z tego wieczoru” (k.102), nie pamiętał ja wrócił do domu. Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka, że zeznaje zgodnie ze stanem swojej wiedzy, jednakże nie oznacza to, że są one podstawą do ustaleń, że to nie oskarżony prowadził T. w dniu zdarzenia. Z zeznań B. B. (1) wynika, że to Ł. P. sugerował, że to V. R. był sprawcą koalicji, że stwierdził „fajnie mi furę urządziłeś” (k.102).

Więcej informacji miał P. M. (2), który zeznał, że P. Ł. (1) w tracie rozmowy telefonicznej „powiedziała mi, że według niej było w tym samochodzie jeszcze trzy osoby, które oddaliły się z miejsca zdarzenia” (k.256), jak również oznajmiła, że oskarżony nie mógł wówczas prowadzić samochodu, ponieważ był zbyt pijany „ledwo stał na nogach” (k.256). Jednak takiej relacji zaprzeczyła P. Ł. (1), która konsekwentnie zeznawała, że w samochodzie była jedna osoba i był to Ł. P.. Sąd nie dał wiary zeznaniom w/w świadka, który w ocenie sądu albo źle zrozumiał słowa P. Ł. (1) albo też świadomie zeznaje nieprawdę aby niejako odsunąć odpowiedzialność karą za te zdarzenia od swojego brata Ł. P..

Nic istotnego dla ustalenia stanu faktycznego nie wniosły zeznania E. Ż. (2), H. M. (2), P. M. (3) albowiem nie mieli oni bezpośredniej wiedzy o przebiegu przedmiotowych zdarzeń. Opisywali jedynie zasłyszane informacje lub też zdarzenia, które miały miejsce znacznie wcześniej mim doszło do zatrzymania oskarżonego. Sąd dał wiarę zeznaniom tych świadków co do tego, że zeznają zgodnie z tym, jak zapamiętali te zdarzenia.

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐

1.3.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I, II

Ł. P.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Czyn opisany w pkt I.

W dniu 30.03.2024 r. w S. oskarżony prowadził pojazd mechaniczny marki T. (...) o nr rej. (...) w ruchu lądowym posiadając I bad. 1,34 mg/l II bad. 1,36 mg/l, III bad. 1,156 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.

Ł. P. jest dorosłym człowiekiem i powinna zdawać sobie sprawę z tego, że alkohol osłabił jego koncentrację i zdolność szybkiego reagowania. Decydując się na kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości, oskarżony spowodowała realne zagrożenie w ruchu lądowym i miał przy tym pełną świadomość, że narusza obowiązujące normy prawne. Taki wniosek w pełni znajduje potwierdzenie w ujawnionych w sprawie dowodach.

N. w tym miejscu wskazać, że wbrew temu co twierdził obrońca w mowie końcowej, to nie wszelkie wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego ale tylko te, które nie dają się usunąć. Jedyną kwestią jaką nie udało się ustalić w sprawie to jest to, skąd Ł. P. jechał od strony J. i czy ewentualnie wcześniej samochodem kierował V. R. i stąd być może przesunięte siedzenie kierowcy, na którą to okoliczności wielokrotnie powoływał się oskarżony. Jednakże zdaniem sądu, nie ma to zasadniczego znaczenia dla ustalenia sprawstwa Ł. P., ponieważ T. nie wykonywała manewru zawracania, jak wyjaśnił oskarżony, przeczą temu zeznania P. Ł. (1), jak również szkic sytuacyjny (k.3). Ponadto to bezpośrednio po zjechaniu do rowu, po prawej stronie jezdni w kierunku N. M.., oskarżony wysiadł z samochodu od strony kierowcy.

Czyn opisany w pkt II.

W niniejsze sprawie strona przedmiotowa przestępstwa z art. 229 § 3 kk polegała na tym, że oskarżony podjął działania, aby skłonić funkcjonariuszy policji, tj. osoby pełniące funkcję publiczną do naruszenia przepisów prawa, czyli skłonienia do odstąpienia od czynności zatrzymana. Należy w tym miejscu wskazać, że naruszenie przepisów prawa, o jakim mowa w w/w występku, to naruszenie każdego aktu normatywnego obowiązującego powszechnie na terytorium RP, które oznacza niewykonanie nakazu lub przekroczenie zakazu, obowiązujących osobę pełniącą funkcję publiczną, jako adresata tych norm. W tym zakresie nie ma żydach wątpliwości, że do zatrzymania Ł. P. doszło zgodnie z przepisami ustawy KPK, zaś pieniądze w łącznej kwocie 1000 zł miały stanowić korzyść majątkową dla funkcjonariuszy Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w L., tj. sierż. sztab. D. W. (1) oraz asp. szt. A. P. (1), za odstąpienie od w/w zatrzymania.

☐

1.4.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

-------------

----------------

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

---------------------------------------

☐

1.5.  Warunkowe umorzenie postępowania

----------

-----------------------

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

--------------------------------------------------------

☐

1.6.  Umorzenie postępowania

----------

-----------------------

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

--------------------------------------

☐

1.7.  Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

--------------------------------------------

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

Ł. P.

1, 2

1a, 2, 3

1b

1c

1d

Wymierzając karę 6 miesięcy oraz roku i 3 miesięcy, jak również karę łączną roku i 5 miesięcy pozbawienia wolności sąd kierował się dyrektywami wynikającymi z treści art. 53 kk. Wprawdzie są to kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, ale jednocześnie kara łączna jest współmierna do stopnia winy oskarżonego oraz stopnia społecznej szkodliwości popełnionych przez niego czynów. Należy wskazać, że stopień winy oskarżonego w odniesieniu do przypisanych mu czynu jest wysoki, ponieważ nie był on zdeterminowany żadnymi obiektywnymi okolicznościami, które motywowały jego działanie, chciał jedynie uniknąć zatrzymania za prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości.

Jako okoliczność obciążająca sąd wziął po uwagę:

- to, że oskarżony nie przyznał się, kwestionował wiarygodności ujawnionych w sprawie dowodów, co daje podstawę do przyjęcia, że nie zmienił on swojej postawy wobec norm prawa karnego; -

- decydując się na kierowanie pojazdem mechanicznym pod wpływem alkoholu, oskarżony spowodował realne zagrożenie w ruchu lądowym i miał przy tym pełną świadomość, że narusza obowiązujące normy prawne; -

- znaczne stężenie alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu; -

- oskarżony był już dziesięć razy karany za występek z art. 286 § 1 kk, jak również w postępowaniu mandatowym za wykroczenia drogowe.

Sąd dawał Ł. P. szansę na zmianę swojego postępowania, orzekając karę ograniczenia wolności i grzywnę. Jednakże dotychczasowy proces resocjalizacji nie odniósł pozytywnych skutków, skoro oskarżony zdecydował się na popełnienie kolejnych przestępstw. Należy również zwrócić uwagę i na to, że kara winna także spełnić swe cele zarówno w zakresie prewencji ogólnej jak i szczególnej, tj. uświadomić oskarżonemu, że nie ma przyzwolenia i społecznej akceptacji na wyżej opisane zachowanie.

Stosownie do dyspozycji art. 42 § 2 kk, sąd orzekł także wobec oskarżonego obligatoryjny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych przez okres 4 lat. Zgodnie z treścią art. 43 § 1 kk, zakaz ten orzeka się w latach, przy czym dolna granica to 3 lata, a górna 10 lat. W ocenie sądu, w przypadku oskarżonego zasadne jest stosowanie tego środka karnego przez okres 4 lat, a to z powodu ilości stwierdzonego alkoholu w wydychanym powietrzu. Czas trwania zakazu, zdaniem sądu, pozwoli Ł. P. na zmianę postawy, na przemyślenie swojego dotychczasowego zachowania, a to w konsekwencji powinno spowodować, że nigdy w przyszłości nie będzie on poruszał się w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości.

Na podstawie art. 43a § 2 kk zasądzono świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Wysokość świadczenia została uwarunkowana wyżej opisanymi okolicznościami.

Stosownie do treści art. 178 § 5 kk oraz art. 44b kk nie można było orzec przepadku samochodu T. (...) nr rej. (...), ponieważ nie stanowi ona własności oskarżonego, dlatego orzeczono przepadek jej równowartości. Kwotę 20.000 zł sąd ustali kierując się wyceną naprawy samochodu (k.95), nie zaś wyceną całkowitej wartości (k.152).

1.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

-------

---------------

------------

---------------------------------------

1.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

------------------------------------------------------

1.KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6

Na podstawie art. 624 § 1 kpk Ł. P. został zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, ponieważ jego dochód to 4000 zł, a obowiązek uiszczenia w/w należności, będzie dla oskarżonego dużym finansowym obciążaniem.

1.1Podpis