Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Legionowie

UZASADNIENIE

Na podstawie całokształtu ujawnionego w sprawie materiału dowodowego sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W nocy 17.02.2024 r. około godziny 01:54 obwiniony D. H. wraz z innym mężczyzną opuścił restaurację (...) znajdującą się przy ulicy (...) w L. i wsiadł do samochodu marki A. (...) o nr (...) zaparkowanego przy Liceum Ogólnokształcącego im. M. K.. Obwiniony zajął miejsce kierowcy, drugi mężczyzna wsiadł na miejsce pasażera i obaj odjechali w kierunku ulicy (...). Następnie obwiniony skręcił w prawo w ulicę (...) kierując się w stronę ulicy (...), przejechał około 300 metrów, po czym jadąc z nadmierną prędkością przejechał przez środek skrzyżowania o ruchu okrężnym z ul. (...). Na skutek tego manewru D. H. stracił panowanie nad pojazdem i uderzył w prawidłowo zaparkowane wzdłuż ulicy (...) pojazdy marki O. (...) o nr rej. (...), F. (...) nr rej. (...), T. (...) o nr rej. (...), F. (...) o nr rej. (...), H. (...) o nr rej. (...), O. (...) o nr rej. (...), S. (...) o nr rej. (...), H. (...) o nr rej. (...), K. (...) o nr rej. (...), T. (...) o nr rej. (...) powodując ich uszkodzenie, a następnie uderzył w furtkę prowadzącą na teren posesji przy ulicy (...). Po zatrzymaniu A. obwiniony wraz z pasażerem opuścili pojazd. D. H. został zatrzymany około 100 metrów od swojego samochodu i miał przy sobie kluczyki, a w pojeździe były dokumenty i zdjęcia z jego wizerunkiem.

D. H. w trakcie zdarzenia był w stanie nietrzeźwości posiadając 0,86 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu oraz nie posiadał uprawnia do prowadzenia pojazdów kat. B.

Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie zeznań świadków: N. M. ( k.19-20, 223), częściowo na podstawie zeznań świadka A. G. (k.62-63,192), K. W. (1) (k.27-28,192) A. B. (k.72-73,193) A. Z. (k.192), R. K. (k.68-69, 192-193), M. K. (2) (k.193), D. J. (k.23-24,193), J. J. (k.46-47, 192), K. O. (k.56-57, 192), G. K. (k.52-53,193), S. W. (k.40-41, 192), wyjaśnień obwinionego (k.83) oraz na podstawie załączonych do akt sprawy dokumentów w postaci: notatki urzędowej (k.3,21,36-38), protokołu oględzin samochodów wraz ze szkicem miejsca wypadku drogowego (k.4-18), protokołu zatrzymania osoby (k.22), protokołu przesłuchania świadka (k.78), dane o karalności (k.174-177), informacja o naruszeniach wpisanych do ewidencji kierujących pojazdami silnikowymi lub motorowerem naruszającym przepisy ruchu drogowego (k.177).

Obwiniony D. H. przyznał się do prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości oraz odmówił składania dalszych wyjaśnień. Sąd dał wiarę tym wyjaśnieniom, ponieważ znajdują on potwierdzenie w ujawnionych w sprawie dowodach.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka N. M., albowiem są one spójne i logiczne. Świadek znalazł się na miejscu zdarzenia w związku z wykonywaniem czynności służbowych w zakresie innej sprawy, widział obwinionego poruszającego się w okolicy rozbitego pojazdu i dokonał jego zatrzymania.

Przesłuchani w charakterze świadków A. G., K. W. (1), A. B., A. Z., R. K., M. K. (2), D. J., J. J., K. O., G. K., S. W., zeznawali spójnie, prawdziwe i ich zeznania nie budzą wątpliwości sądu. Należy w tym miejscu zauważyć, że świadkowie ci nie widzieli naocznie zdarzenia, nie widzieli także sprawcy kolizji, przez co ich zeznania były pomocne dla przedmiotowego postępowania jedynie w ograniczonym zakresie. W ocenie sądu najistotniejszym dowodem ujawnionym w przedmiotowym postępowaniu jest nagranie z monitoringu, na którym widać jak obwiniony wsiada do pojazdu i jedzie przez miasto. Należy zauważyć, że chociaż nie utrwalono samego momentu kolizji, jest pewne, że to obwiniony jest jej sprawcą. W ocenie sądu istotne jest również samo przyznanie się obwinionego do prowadzenia pojazdu mechanicznego.

Przesłuchana w charakterze świadka K. W. (2), będąca konkubiną obwinionego skorzystała z przysługującego jej prawa i odmówiła składania zeznań w toku postępowania sądowego.

Sąd w całości dał wiarę wszystkim dokumentom oraz pozostałym dowodom nieosobowym ujawnionym w sprawie, gdyż nie były one kwestionowane przez żadną ze stron.

Sąd zważył, co następuje:

Obwinionemu zarzucono popełnienie wykroczenia z art. 86 § 2 kw oraz z art. 94 § 1 kw. Zgodnie z treścią art. 86 kw odpowiedzialności za wykroczenie podlega ten, kto m.in. na drodze publicznej nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Dla odpowiedzialności z tego przepisu konieczne jest ustalenie, że sprawca nie zachował należytej ostrożności, a więc takiej, jaka była wymagana w danej sytuacji. W art. 86 § 2 kw utworzono typ kwalifikowany polegający na tym, że sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1, będąc w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka. Stan taki to stwierdzona zawartość alkoholu w wysokości od 0,2 do 0,5‰ we krwi sprawcy albo zawartość alkoholu w 1 dm ³ wydychanego powietrza od 0,1 do 0,25 mg. Powyżej tych wartości jest stan nietrzeźwości (art. 115 § 16 kk).

Z kolei strona przedmiotowa wykroczenia określonego w art. 94 § 1 kw polega na prowadzeniu na drodze publicznej pojazdu mechanicznego bez wymaganego uprawnienia. Istotą przedmiotowego wykroczenia jest stworzenie abstrakcyjnego niebezpieczeństwa. Do realizacji jego znamion dojdzie w każdym przypadku prowadzenia pojazdu bez uprawnień, niezależnie od faktycznych umiejętności kierującego takim pojazdem (zob. W. Radecki [w:] M. Bojarski, W. Radecki, Kodeks wykroczeń..., 2019, s. 803). Natomiast w art. 4. ust. 1 pkt. 1, 2, i 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami wymieniono dokumenty stwierdzające posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi.

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że D. H. w nocy 17 lutego 2024 roku około godziny 2:00 w L. na ulicy (...) będąc w stanie nietrzeźwości i posiadając 0,86 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, prowadząc na drodze publicznej pojazd mechaniczny marki A. (...) o nr rej. (...), nie zachował należytej ostrożności powodując zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że na skutek nadmiernej prędkości stracił panowanie nad w/w pojazdem, a następnie uderzył w prawidłowo zaparkowane wzdłuż ulicy (...) pojazdy oraz uderzył w furtkę prowadzącą na teren posesji przy ulicy (...). Ponadto w tym samym czasie na ulicy (...), na drodze publicznej prowadził pojazd mechaniczny w postaci samochodu osobowego marki A. (...) o nr rej. (...), nie posiadając do tego wymaganego uprawnienia w postaci prawa jazdy kategorii B.

W ocenie sądu należy zauważyć, że zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność albo gdy ustawa tego wymaga - szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę. Natomiast zgodnie z art. 19 ust. 1 w/w ustawy kierujący pojazdem jest obowiązany jechać z prędkością zapewniającą panowanie nad pojazdem, z uwzględnieniem warunków w jakich ruch się odbywa. Z kolei art. 45 ust. 1 w/w ustawy zabrania kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Wszystkie te przepisy oraz opis stanu faktycznego razem powodują, że nie ma żadnych wątpliwości, że obwiniony prowadząc w/w pojazd nie zachował należytej ostrożności, wymaganej przy wykroczeniu z art. 86 kw.

Wobec powyższego uznać należy, że D. H. jadąc z nadmierną prędkością niedostosowaną do warunków drogowych, będąc w stanie nietrzeźwości nie zapanował nad prowadzonym pojazdem w wyniku czego wjechał na skrzyżowanie o ruchu okrężnym, uszkadzając przy tym koła oraz zawieszenie pojazdu, co w konsekwencji doprowadziło do utraty panowania nad pojazdem i wyżej opisanej kolizji Nadto obwiniony prowadził pojazd mechaniczny bez posiadania wymaganego uprawnienia kat. B. Przeprowadzone postępowanie wykazało, że obwiniony rażąco naruszył wyżej wymienione powyżej przepisy przez co skutkowało spowodowaniem przez niego bezpośredniego zagrożenia w ruchu lądowym.

Określając wymiar kary sąd kierował się dyrektywami z art. 33 kw, czyli brał pod uwagę stopień społecznej szkodliwości czynów i cele kary w zakresie jej społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do obwinionego. Sąd wziął również pod uwagę rodzaj i rozmiar szkód wyrządzonych wykroczeniami, stopień winy i zachowanie obwinionego, a także fakt, że był dotychczas wielokrotnie karny za przestępstwa.

Wykroczenie wskazane w art. 86 § 2 kw zagrożone jest karą aresztu, ograniczenia wolności oraz grzywny nie niższej niż 2500 zł. Natomiast za popełnienie wykroczenia z art. 94 § 1 kw ustawodawca przewidział karę aresztu, ograniczenia wolności albo karę grzywny nie niższą niż 1500 zł. W związku z faktem uznania D. H. za winnego popełnienia dwóch w/w wykroczeń, sąd w myśl art. 9 § 2 kw wymierzył łącznie karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowsza, tj. art. 86 § 2 kw. Sąd uznał, że kara grzywny w wysokości 4500 zł jest w pełni adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu obwinionego, zwłaszcza że D. H. stworzyło relane niebezpieczeństwo dla uczestników ruchu oraz wyrządził znaczne szkody materialne.

Na podstawie art. 94 § 3 kw w zw. z art. 29 § 1 i 2 kw sąd orzekł obligatoryjny środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres roku i 6 miesięcy. W ocenie sądu zakaz ten jest adekwatny do stopnia winy obwinionego oraz jest zasadny pod względem społecznego oddziaływania. Z uwagi na rażące naruszenie przez D. H. przepisów ruchu drogowego sąd postanowił orzec zakaz prowadzenia pojazdów w odniesieniu do wszelkich pojazdów mechanicznych, a nie ograniczać go do pojazdów kat. B.

Na podstawie art. 119 § 1 kpsw sąd zasądził od obwinionego koszty postępowania sądowego w kwocie 550 zł, w tym opłatę w kwocie 450 zł. Sąd biorąc pod uwagę sytuację osobistą oraz majątkową obwinionego uznał, że zasadnym jest zasądzenie od niego zarówno kosztów postępowania sądowego oraz opłaty.